Mentionsy

I jakbym tworzyła w głowie ranking największej lafiryndy w świecie sztuki, to przez długi czas myślałam, że będzie to Pablo Picasso, zważywszy na to, że czytam teraz jego biografię.

I właśnie to wszystko jest bardzo ciekawe, dlatego że jeszcze nie czytam biografii Łempickiej, a mam dwie i bardzo żałuję, że teraz czytam Pablo Picasso, dlatego że jak na razie w porównaniu z Łempicką to on był bardzo pruderyjny, więc trudno.

O Tamarze mogłabym mówić bardzo dużo, ale tutaj mój speaker studio mówi, że jestem time is running out, czyli muszę się śpieszyć, dlatego przejdźmy do mojego ukochanego Pablo Picasso.

I tak jak Wam mówiłam, czytam właśnie biografię Pablo Picasso.

I jest to wiadomo droga od zera do bohatera, na razie jeszcze jest zero i Pablo Picasso w ogóle nie jest znany i przyjeżdża z Hiszpanii do Paryża.

I od samego początku Pablo Picasso ma bardzo dużo dup.

Ale wyobraźmy sobie Pablo Picasso.

Wiemy jak wygląda, myślę, że nawet osoby, które się nie interesują sztuką, wiedzą jak wygląda Pablo Picasso.

I Pablo Picasso, moi drodzy, jest zazdrosny, cholernie zazdrosny, na tyle, że te jego kobiety, które z nim mieszkają, mają dosłownie leżeć w łóżku i mu pozować, albo sobie odpoczywać, albo go zabawiać w wiadomo jaki sposób,

I to jest ciekawe, dlatego że przez większość tych wszystkich pierwszych lat, tam przez prawie 30 lat jego życia, Pablo Picasso jest nędzarzem.

Najbardziej znana ciekawostka, o której zawsze mówię i którą możecie znaleźć w internecie, jest fakt, że Pablo Picasso miał pięć miłości w swoim życiu i w tym dwie z nich popełniło samobójstwo, dwie trafiły do psychiatryka.

I najbardziej znany cytat, który mi się kojarzy z tym, to jest jedna z jego kobiet, która po wizycie w psychiatryku, po leczeniu, po wielkiej traumie, powiedziała po Pablo Picasso już tylko Bóg, bo była strasznie wierzącą osobą po tym, jak on ją w chuja zrobił.

Jest też taki cytat, który mówi i bardzo mnie bawi, że Pablo Picasso dzielił kobiety na wycieraczki albo na muzy.

Jakbyśmy mieli tak rozkminić Pablo Picasso pod względem okuniewskiej, no to na pewno byłby to typ wychowany przez wilki.

Ale chciałam Wam powiedzieć, że też przeczytałam jakiś czas temu, parę lat temu, książkę, która się nazywała Mój dziadek Pablo Picasso i była ona napisana przez jego wnuczkę oczywiście.

I ta książka jest strasznie smutna, bardzo łatwa do przeczytania, ale bardzo smutna pod tym względem, że my myśląc o Pablo Picasso myślimy o wielkim geniuszu, który od najmłodszych lat wykazywał ogromny talent, który miał większego skilla niż niejeden z jakichś jego profesorów akademickich.

Tak samo Pablo Picasso w tej książce, oczywiście to jest jedna perspektywa, ale został przedstawiony w taki sposób, że nie lubił swojej rodziny, że siedział sobie w swojej pracowni cały czas z tymi swoimi, w zależności z którą tam kobietą był.

Jego syn dla niego pracował, załatwiał mu te tak zwane sprawunki i woził go w różne miejsca i zarabiał jakieś śmiesznie małe pieniądze, gdzie jego ojciec już w tamtym momencie był wielkim Pablo Picasso i pamiętam taką historię, gdzie on siedział ze znajomymi w jakiejś restauracji, tam było kilkunastu znajomych

i nie mogę dojść do źródła tej informacji, dlatego czytam tę biografię, że Pablo Picasso, przypomnę Wam, 1,60 m czabi, czabi to znaczy taki trochę pulpecik, 1,60 m czabi Hiszpan zdolny w Paryżu, podobno jak chciał uprawiać seks z jakąś kobietą, to wręczał jej złotą figurkę małego mężczyzny z wielkim falusem.

Dobra, zostawiamy już tego biednego Pablo Picasso.