Mentionsy

o stale widocznej obecności cierpiącego Boga w świecie, w którym stygmaty nie należą przecież do Chrystusa.

Powiedziałem to wcześniej tak, jakby całe stygmaty odnosiły się wyłącznie do tego cierpiącego Boga, a tymczasem tak nie jest, ponieważ pojęcie stygmatów odnosi się do powielania tych znaków, do obecności, do tego, że chrześcijanie uważają za znak świętości pojawianie się na ciele żyjącego człowieka znaków męki, cierpienia, śmierci Chrystusa.

Śmierć Chrystusa jest czymś, co przekształca świat, jest raną w świecie, raną zadaną światu, raną pokazującą cierpienie świata i jednocześnie cierpienie Boga.

Rozważanie tej pozycji Chrystusa, który może być po stronie Boga tworzącego ten świat, nie byłby wtedy Chrystus czymś, co świat zbawia, tylko byłby siłą...

Bo jeżeli więcej zła, to okazywałoby się, że to, co w naszej wyobraźni funkcjonuje jako dzieło Chrystusa, osiągnięcie Chrystusa, czyli nauczanie ofiara z życia i zmartwychwstanie, byłoby czymś, co przynależy do historii świata i jest bardziej historią człowieka niż Boga.

I ta pozycja w tym momencie Boga, jakiego Boga Chrystusa, jakiego Chrystusa, jak działającego...