Mentionsy

Oczywiście podcast, którego słuchamy, omawia Tolkiena w tym roku, więc przeczytaliśmy Hobbita.

Właśnie nie pamiętam, bo resztę Tolkiena czytałem już w liceum i nie mam pojęcia, czy wtedy miałem w ogóle taki pomysł, żeby zacząć to czytać od Hobbita.

Ale do Hobbita raczej na tamtym etapie nie wracałem, przynajmniej nawet jeśli to tego nie pamiętam.

I jeden z moich starszych braci wręczył mi, ale nie Hobbita, tylko trylogię Władcy Pierścieni, kiedy miałem lat osiem, jeśli dobrze pamiętam.

To oznacza, że kiedy miałem lat dziesięć i omawialiśmy w czwartej klasie podstawówki Hobbita jako lekturę, to chcę powiedzieć dwie rzeczy.

Zorganizowała omawianie Hobbita w ten sposób, że praktycznie cała klasa dostała przydzielone role i usiedliśmy przy wielkim stole jak u Elronda i wcielając się w role rozmawialiśmy o książce.

Tylko, że ponieważ znałem Władcę i mi się podobał Władca, to jak przeczytałem Hobbita w dojrzałym wieku dziesięciu lat, miałem takie... Fajne, ale to jest dla dzieci, nie?

I szczerze mówiąc, nie jestem pewien, czy kiedykolwiek potem wróciłem do Hobbita jeszcze, aż do teraz.

Czarodziej przychodzi do Hobbita, mówi mu, mam dla ciebie przygodę.

Kiedy on potem mówił, że zacząłem pisać tę drużynę pierścienia jako tę kontynuację Hobbita i nagle opowieść mi się rozrosła w rełkach.

Najbardziej zachachmęcił w momencie, gdy przepisał Hobbita i rozdział, w którym Bilbo pojedynkuje się na zagadki z Gollumem, jakby był w oryginale zupełnie inny pierścień, nie miał znaczenia, nie był wielką zgubą dla Golluma i tak dalej.

To, o czym nie miałem pojęcia, czego dowiedziałem się z podcastu, to jest to, że Tolkien potem próbował przepisać Hobbita jeszcze raz, w sensie w całości od nowa, bardziej w stylu pasującym do władcy.

Jak ci się teraz czytało Hobbita?

W ostatnim Myszmasz Plusie opowiadałem o całej trylogii Hobbita Jacksona, bo sobie je wszystkie przypomniałem.

Z pewnym zaskoczeniem, a może nawet zdumieniem, polecamy Hobbita, jeśli kojarzycie go jako, że to jest ten stełp, ta wprawka do Władcy Pierścieni, ale że to jest dla dzieci.

Miałem nawet taki moment, że może dołączę, na Władcę Pierścieni sobie przypomnę, ale Hobbita sobie odpuszczę, bo po co czytać Hobbita.

I jakby teraz czytając z powrotem te pierwsze rozdziały Władcy cieszę się, że jakby właśnie cieszę się zarówno, że wróciłem do tych książek i do tego, że po drodze też Hobbita, że mam te bardzo na świeżo jakby tę drogę, tę ewolucję tego.