Mentionsy

To był żniwiarz.

Przez tysiąclecia przybierałem wiele form, lecz wy ludzie nauczyliście się rozpoznawać mnie jako żniwiarza.

Warknąłem śmiało, wypinając pierś, choć dobrze wiedziałem, że żniwiarz wcale się mnie nie boi.

Dlaczego żniwiarz musi zbierać żyjących?

Niektórzy wierzyli, że mogą przekupić ponurego żniwiarza, oddawali mi swoje bydło, a nawet dzieci, byleby tylko powstrzymać żniwa.

Żniwiarz roześmiał się znów, tym razem głębiej z echem, które przetoczyło się przez pokój jak żmot.

Żniwiarz przeszedł obok, muskając mnie szatą, tak, że aż przylgnąłem do ściany.

Żniwiarz przysuwał się coraz bliżej, aż wreszcie zauważył, że trzęsę się jako sika.

Żniwiarz uniósł dłoń, ściskając w palcach gwóźdź, który jeszcze godzinę temu trzymałem w ustach.

Odpowiedział za mnie żniwiarz, wskazując na moją zarośniętą i zaniedbaną twarz.

Wybranie na żniwiarza samego siebie oznacza ból, którego większość nie jest w stanie pojąć.

Żniwiarz bębnił palcami po zakurzonej framudze okna.

Żniwiarz powoli sunął w moją stronę.

Żniwiarz zachichotał.

Zacisnąłem pięści, powstrzymując kolejny atak kaszlu i spojrzałem na żniwiarza przez załzawione oczy.

No weź, serio myślałeś, że ponury żniwiarz chciałby komukolwiek pomagać?

Żniwiarz podwinął rękawy czarnego płaszcza, odsłaniając pod spodem ciemny garnitur.

Głos, który wcześniej brzmiał jak dzwon żałobny żniwiarza, teraz był gładki, pewny siebie, niemal czarujący.