Mentionsy

Spędzaliśmy z Kaszem mnóstwo czasu w lesie.

Raz zaszliśmy z Kaszem tak daleko, że w końcu się zgubiłem.

Jak tylko lalka spadła, Kasz natychmiast zaczął szczekać i tak bardzo mnie tym przestraszył, że wydałem z siebie mimowolny krzyk.

Kasz patrzył na mnie swoimi czarnymi, szeroko otwartymi oczami, nieustannie machając ogonem.

Kasz był moim jedynym towarzyszem w tym niepokojącym miejscu i za żadne skarby nie chciałem zostać tam sam.

Trzeciej nocy poprosiłem tatę, żeby pozwolił Kaszowi spać w moim pokoju.

Liczyłem na to, że jeśli Kasz usłyszałby coś niepokojącego, to na pewno by mnie ostrzegł.

Kasz czuwał u stóp mojego łóżka.

Kasz stał na tylnych łapach z nastawionymi uszami i nerwowo merdał ogonem, wściekle ujadając.

Kasz był bardzo pobudzony.

To przez to Kasz tak wariuje.

Kasz warczał w jego ramionach i cały czas kierował głowę w stronę lasu.

Błagałem tata, żeby pozwolił Kaszowi spać ze mną w pokoju, ale odmówił, przypominając o ostatniej nocnej akcji.

Kasz siedział ze mną w pokoju, a ja bezmyślnie marnowałem czas grając w gry.

Kasz był martwy.

Szybko wciągnął mnie do środka, zabierając z dala od poturbowanego ciała kasza mojego najlepszego kumpla.

Kasz zginął przeze mnie.

Dopiero po chwili dotarło do mnie, że nie ma już kasza, który mógłby poprowadzić mnie z powrotem do domu.

Pomogłem tacie pochować kaszę.

Wznieśliśmy uroczysty toast za kaszę i chociaż całe spotkanie było miłym doświadczeniem, gdzieś w tyle głowy wciąż rozbrzmiewało mi jedno słowo.