Mentionsy

W przeciwieństwie do reszty rodzinki, dziadek po prostu miał dla mnie czas.

Mój dziadek uwielbiał las.

Najlepiej wychodziło mi kłukanie kukułki, ale dziadek nie pozwalał mi jej naśladować.

Pomijając wszystkie przyrodnicze kwestie, mam wrażenie, że dziadek po prostu się tej nieszczęsnej kukułki bał.

Głupie, tym bardziej, że dziadek raczej nie był przesądny, a mimo to widziałem, jak się spina, gdy z oddali dochodziło to charakterystyczne kukułki.

Pogoda co prawda dopisywała, nadal było dość ciepło, ale dziadek stwierdził, że nie ma co liczyć na obfite zbiory i jak zwykle miał rację.

Dziadek chwycił mnie za ramię, kładąc sobie na ustach palec wskazujący drugiej ręki.

Dziadek próbował delikatnie otrzepać jej ukurzoną kurtkę, ale dziewczyna natychmiast odskoczyła, unikając bezpośredniego kontaktu.

Dziadek, no co ty?

Dziadek cały czas mówił półgłosem.

Przyznam, że do końca liczyłem na to, że dziadek zna jakąś sztuczkę.

Dziadek, o co tu chodzi?

Dziadek szedł przodem.

Tymczasem zanosiło się na to, że noc spędzimy pod gołym niebem, w lesie, w którym według tego, co opowiadał dziadek, mieszka czyste zło w nieznanej postaci.

Dziadek, dziadku, myślisz, że to tamta baba tak wrzeszczy?

Zacząłem rozgarniać liście i gałęzie, na co dziadek zareagował ostrym Przestań!

Dziadek drgnął.

Słyszałem, jak dziadek głośno łapie powietrze przez usta i mówi Nie wolno się bać, Adaś.

Dziadek natychmiast wyrwał rękę z mojej dłoni.

Dziadek znał się na tym lepiej, ale jedyne, co powtarzał mi szeptem, to... Adaś, tylko spokojnie, tylko spokojnie.

Dziadek nie dał rady dłużej tłumić lęku.

Początkowo lekarze uznali, że mają do czynienia z ciężkim przypadkiem demencji, ale wyjaśniliśmy im, że dziadek zawsze był okazem zdrowia.