Mentionsy

Widząc czekającego na zewnątrz Kołeckiego, zamknął za sobą drzwi i pokręcił głową.

Kołecki zgasił papierosa o balustradę i wyrzucił niedopałek w krzaki.

Kołecki zmierzył ją wzrokiem od stóp po czubek głowy.

Kiedy Kołecki skończył podłączać aparaturę, diody błysnęły czerwonym światłem, a ciszę wypełnił jednostajny szum, który momentalnie zbudził dziewczynkę.

Kołecki nawet nie drgnął.

Tylko twarz Kołeckiego pozostała niewzruszona.

Kołecki poprosiłby tym razem zostawić go sam na sam z dziewczynką.

Kołecki zamknął powieki, uspokoił oddech.

Nastąpił trzask, a wpadający do pomieszczenia wiatr cisnął odłamkami wkołeckiego, który zdążył tylko przysłonić twarz dłonią.

Kołecki cofnął się, trzymając rękę na broni.

Wzrok skierowała prosto na Kołeckiego.

Kołecki warknął.

Agentka Marusak przyjechała o świcie następnego dnia, zanim jeszcze Zofia Burzyńska skończyła przygotowywać śniadanie dla siebie, męża i Kołeckiego.

Zresztą Kołecki sam nalegał na pozostanie, żeby móc w każdej chwili zainterweniować, gdyby stan dziewczynki nagle się pogorszył.

Kołecki zanotował coś w notatniku.

Kołecki podszedł z papierosem w dłoni, którego miał właśnie odpalić na zewnątrz, oraz z kubkiem czarnej kawy.

Kołecki spojrzał w stronę drzwi, które prowadziły na piętro do pokoju Hani.

Kołecki bez słowa nacisnął klamkę, lecz ta ani drgnęła.

Lena podbiegła, chcąc udzielić pomocy, ale Kołecki powstrzymał ją ruchem ręki.

Kołecki rzucił się do przodu i wydobył talizman aktywacyjny z wewnętrznej kieszeni płaszcza.

Kołecki naparł jeszcze mocniej, wykrzykując kolejne wersy egzorcyzmu.

Kołecki podszedł do okna, zaciągnął ciężką zasłonę i spojrzał przez ramię na dziewczynkę.

Kołecki siedział samotnie przy drewnianym biurku, pogrążony w lekturze jednej z licznych opasłych ksiąg.

Kołecki odsunął księgę i przesunął się w stronę ekranu.

Kołecki siedział naprzeciw rodziców.

– zapytał Kołecki spokojnie, ale stanowczo.

Ale panie Kołecki, żeby nas pan źle nie zrozumiał, naprawdę próbowaliśmy już wszystkiego i pragnęliśmy jej pomóc.

Nie wiedzieliśmy, że to się tak skończy, no przysięgam, panie Kołecki.

Kołecki przeszedł przez niski próg i znalazł się w ciemnym pomieszczeniu przepojonym dymem oraz zapachem korzeni i suszonych ziół.

Kołecki wysiadł z auta, zamknął drzwi i poprawił płaszcz.

Kołecki przytaknął, po czym wyjął z torby korzeń dziewanny owinięty w lnianą tkaninę.

Lena podała Kołeckiemu fiolkę z krwią.

Gdy Kołecki powtórzył pytanie, jej usta otworzyły się lekko.

Kołecki pozostał niewzruszony.

Przez moment zdawało się, że rytuał dobiegł końca, lecz gdy Kołecki podszedł bliżej, aby upewnić się, że dziewczynka oddycha, z jej ust wybrzmiało wołanie.

Kołecki zareagował błyskawicznie, rzucając się między dziewczynkę a Zofię, która nie zważając na niebezpieczeństwo, również pobiegła w kierunku córki.

Tylko dźwięk krzyków Zofii i ciężki oddech Kołeckiego wypełniały przestrzeń.

Kołecki siedział na werandzie z papierosem w ustach.

Kołecki skinął im głową i ruszył w stronę auta.