Mentionsy

Wyczołgał się z gracją dwunastokilogramowego jamnika i podskoczył, kładąc łapy na kolanach właściciela.

I choć myśli były raczej ponure, to uśmiechnął się do ślepego jamnika i podrapał go za uszami.

Odchylił się na krześle i przeniósł wzrok na śpiącego na kanapie jamnika, a potem znów spojrzał na monitor laptopa.

Z telefonem przy uchu spojrzał na śpiącego jamnika.

Pani Krysia cmokała i mi zdrzyła się do starego jamnika, który leżał na parapecie w specjalnym, chłodzącym legowisku.

Jak raz nazwał go jamnikiem, terminatorem, to tak już zostało przy każdej kolejnej wizycie.

Zza szyby oddalającego się do mostwa zamigotały blade ślepia jamnika.

Niewidomy jamnik wyszedł w końcu spod sofy i poczłapał, powłucząc brzuchem po ziemi.

Jamnik szturchnął niechętnie miskę, ale zanim zabrał się do jedzenia, jego pysk uniósł się, jakby poczuł inny zapach.

Jamnik zupełnie zapomniał o jedzeniu.