Mentionsy

Ten obrazek, w którym Marek Aureliusz mówi, że to jest tak jakby człowiek wpłynął na zatokę, która jest bezpieczna i cicha od wiatru i nie ma na niej fal i że to jest ta przestrzeń w naszym wnętrzu, do której możemy się zawsze schować.

I ten cytat, jeszcze raz właśnie, że Marek Aureliusz mówi, że przy lądek opływa żeglarz i tam jest ta zatoka spokojna od fal, no to jeszcze raz, oczywiście to jest fajne, oczywiście to jest istotne,

Zobacz, jak Marek Aureliusz mówi o tej zatoce, która jest bezpieczna, osłonięta od fal, no to jasne, to jest ważne, to jest istotne, natomiast to jest cały czas obraz takiej ucieczki, takiego odchodzenia od świata w stronę pewnego spokojnego miejsca, poszukiwanie spokojnego miejsca, w którym mogę się schronić przed tym szaleństwem świata i jasne, to jest ważne, ale to nie wystarczy.

Nie da się uciec ostatecznie, to Marek Aureliusz też o tym mówi, że jeżeli nie umiesz tego skonstruować w duszy własnej odpowiednio, to uciekanie czy w Bieszczady, czy właśnie na jakieś tam odległe wyspy, gdzie chcemy żyć spokojnie, to nic nie da, jeżeli własna dusza nie będzie...

Marek Aureliusz, szerokie spojrzenie.

Wracając, prawdziwy sens tego ćwiczenia, czy prawdziwy sens tej szerokiej perspektywy, o której mówi Marek Aureliusz, czy kosmicznej perspektywy, nie jest taki, żeby sobie mówić, że inni mają lepiej, czy inni mają gorzej, tylko chodzi o to, żeby nie myśleć o sobie samych w kategoriach wyjątkowości, żeby właśnie się wyłamać z tego poczucia, że jesteśmy u progu tego 26 roku, jacyś inni, czy niesamowicie wyjątkowi.

To jest sens tego, co Marek Aureliusz tutaj chce powiedzieć.