Mentionsy

Zachęcam Państwa do wysłuchania fragmentu rozmowy w audycji i podcaście Myśl na głos.

Witam Państwa w audycji Myśl na głos w każdą środę o godzinie 23 w Radiu TOK FM i o dowolnej porze w naszych podcastach na tok.fm.pl i w aplikacji mobilnej.

We wtorki jest zagubiona autostrada, w środy właśnie Myśl na głos, a w czwartki i w piątki Między Słowami, która jest również dostępna na Spotify i na Apple Podcasts.

Ale w sumie audycja Myśl na Głos jest też od tego, żeby poruszać trudne tematy, które nie zawsze są wygodne, a są to tematy, które dotyczą każdego z nas i każdej z nas.

Będziemy rozmawiać o odchodzeniu, będziemy rozmawiać o żegnaniu, będziemy rozmawiać o żałobie, przede wszystkim myślę, że o żałobie, o poczuciu straty, o przeżywaniu.

I myślę, że również o tym, jak można komuś pomóc w przeżywaniu żałoby, takiej straty.

Bardzo często, kiedy myślimy o stracie osoby bliskiej czy jej śmierci, zapominamy o tym, że to jest ten moment, w którym jakby nasz dotychczasowy świat się kończy.

Ale myślę, że

Ja myślę sobie, że to pytanie tak naprawdę mówi też o tym, co jest trudne dla osób, które zgłaszają się po pomoc.

I kiedy pyta mnie Pan, co jest dla mnie trudne, myślę, że trudne jest, tak samo jak dla wszystkich, pewnie oswojenie się z tą stratą.

Więc tak myślę sobie, że to, co jest trudne, to po prostu akceptować to, że kogoś po prostu nie ma.

Myślę sobie, że to też jest znowu takie pytanie odnoszące się do tego, co powiedziałem, że my bardzo mocno w Polsce i w ogóle też na świecie zaczynamy patologizować żałobę.

A jak trochę się jednak o tym trochę sobie też pomyślimy kulturowo, żałobę należy przeżyć.

Myślę sobie, że to wszystko będzie zależeć też, w którym momencie zgłaszają się do nas po pomoc, ponieważ w żałobie, tak jak znowu bardzo często o tym myślimy, to tymi emocjami, które kojarzą nam się z żałobą, to jest głównie złość, smutek.

I myślę sobie, że w momencie, kiedy jesteśmy ocaleni z jakiegoś wydarzenia, to możemy też nie przeżywać emocji.

Ja myślę, że my się baliśmy... I dlaczego w ogóle tak mało się mówi o śmierci?

Ja myślę, że my się jej baliśmy zawsze i niezależnie, czy teraz jej się boimy mniej, czy więcej.

Myślę, że to, co jest teraz trudne, to jest to, że my tą żałobę jakoś powinniśmy przeżywać.

My się myślę boimy rozmawiać też o śmierci i żałobie dlatego, że dotyczy to każdego z nas.

Ale też myślę, że to, że jakby ta żałoba trochę przenosi się właśnie też w jakieś sterylne miejsca, sale pogrzebowe.

A cały czas tak myślę o też w ogóle o tej naszej kulturze, bo z jednej strony śmierć jest wszechobecna, tak, są jakieś seriale kryminalne, filmy, horrory, no śmierć z jednej strony jest, krew się leje wszędzie z ekranów, ale z drugiej strony mało jest takich... Próbuję sobie teraz tak nawet przypomnieć jakiś film, który byłby o żałobie właśnie, o przeżywaniu żałoby, o stracie.

Myślę, że mało jest takich filmów, bo trochę wracając do pana pytania, my nie chcemy rozmawiać o śmierci.

O ile myślę seriale kryminalne, podcasty są dla nas ciekawe, bo dotyczą jakichś skomplikowanych sytuacji, morderstw, to tak żałoba sama w sobie, myślę, nie jest ciekawa.

Myślę sobie, że właśnie tutaj, co warto powiedzieć, te wszystkie fazy, o których mówiła Kubler-Ross, często występują w żałobie, ale nie występują po sobie.

Często, kiedy myślimy o żałobie, używamy tej metafory właśnie

I współcześnie w tych nowych modelach myślenia też o żałobie mówimy o tym,

Więc myślę sobie, że wszystkie rzeczy, które były, przestają nagle być.

Znowu, bardzo trudne jest powiedzieć, jakie to mogą być wskazówki, ale ja myślę, że w takim pierwszym etapie, kiedy tracimy kogoś, to pozwalać sobie po prostu na to, co chce.

To jest, myślę, ta najważniejsza rzecz.

No tak, ale czasami też może być tak, że ktoś jest tak pogrążony w rozpaczy, że nawet nie jest w stanie o tym myśleć.

I nawet jeśli komuś się powie, ja teraz głośno myślę oczywiście, jeśli ktoś, myślę na głos, o. Jeśli ktoś powie na przykład, słuchaj, jeśli będziesz potrzebować pomocy, to daj mi znać.

I myślę, że to co pan powiedział jest najważniejsze, czyli deklaracja pomocy, ale to jest bardziej nie dla osoby, tylko dla tych, którzy są obok.

Myślę, że jeśli ktoś nie jest w stanie zawieźć dzieci do szkoły, to skorzysta z tej pomocy, ale dla wielu osób

Nie możemy, myślę sobie, właśnie z jednej strony siedzieć i nie pozwalać sobie kontrolować, ale zawiezienie dzieci do szkoły czasem pozwala, żeby ten świat się nie zatrzymywał.

Tak, bo w jakiś sposób, myślę to słowo praca, ja bym je trochę zamienił na zadanie.

Że bardziej kiedy też myślimy o tym modelu, to to są zadania, które mają mi pozwolić tą żałobę przeżyć.

Te zadania, które my musimy wykonać, wykonywaliśmy je tak myślę sobie zanim jeszcze w ogóle powstawały modele myślenia o żałobie.

I myślę, że my i tak to w jakiś sposób zrobimy.

Ale też myślę sobie, że faktycznie lepiej jest myśleć o tym, że to jest coś do zrobienia dla siebie.

Właśnie mieli Państwo okazję wysłuchać fragment rozmowy w audycji i podcaście Myśl na głos.