Mentionsy

Emir Hussein był potężniejszy od syna Taragaya.

Hussein miał być odważny, uczciwy i surowy w stosowaniu prawa.

W przeciwieństwie do tego drugiego, Hussein nie wykazywał się także ponadprzeciętnymi talentami militarnymi.

Hussein ponosił zdecydowaną część kosztów, ale to talenty militarne Timura zdawały się przechylać szalę zwycięstwa na stronę sojuszników, co prędko dostrzegli mongolscy wojownicy, coraz liczniej ciągnący pod buńczuk syna Taragaja.

Hussein bez wahania przyjął kosztowności, które należały do jego siostry, wzbudzając tym samym ledwo ukrywane oburzenie Mongołów, dla których taki gest był wyjątkowo mało honorowy.

Timur mógł przegrać bitwę, ale zjednywał sobie szacunek prostych wojowników, także tych podążających za Husseinem.

Timur i Hussein nie zamierzali podejmować beznadziejnej walki.

Dowiedziawszy się o tym wyczynie serbedarów, Timur i Hussein postanowili im czym prędzej podziękować.

Gdy ci, obawiając się podstępu, wysłali swoich przedstawicieli, Timur i Hussein uprzejmie ich ugościli, obsypując prezentami w dowód uznania za odwagę.

Timur i Hussein natychmiast kazali wszystkich pojmać, a potem po krótkim i doraźnym sądzie stracić w męczarniach.

Hussein był przy tym wyjątkowo surowy i nieprzejednany.

Timur i Hussein niemal natychmiast skoczyli sobie do gardeł, rozpoczynając czteroletnią wojnę domową, opanowanie w krainie między Amudarią i Syrdarią.

Hussein mógł być bogatszy i potężniejszy.

Hussein ukrył się w balku otoczonym potężnymi murami, ale jego dni były już policzone.

W 1370 roku, po długim oblężeniu, wojska Timura wdarły się do miasta, a jego ludzie otoczyli ukrywającego się w wieży Husseina.