Mentionsy

Spartanie, przewodzący wojnie z Persami, nie zdecydowali się angażować w dalszą walkę w Azji Mniejszej, zadowalając się jedynie przegnaniem Xerxesa z Europy.

Ci skwapliwie wykorzystali swoją szansę, wypełniając próżnię pozostawioną przez odejście Spartan.

Podobny alianz na Peloponezie mieli już od ponad 100 lat Spartanie, skupiający garść sojuszników w swojej Symmachii Lacedemońskiej, której nazwa brała się od greckiego słowa Lakedaimon, oficjalnej nazwy starożytnego państwa, które my od jego najważniejszego miasta nazywamy Spartą.

Gdy mówimy o lacedemończykach albo Spartanach, mamy na myśli wszystkich mieszkańców lacedemonu Sparty.

W czasie wojny peloponeskiej Spartanie mieli bowiem sporo sojuszników spoza Peloponezu.

Spartanie nie pobierali od swoich sojuszników danin.

Pod pewnymi względami Spartanie mogli reklamować własny sojusz jako bardziej łagodny i mniej inwazyjny aniżeli przymierze firmowane przez Ateny, które z czasem przerodziło się w zwykłe imperium z zaborczym hegemonem i rzeszą podległych mu słabszych poddanych.

Zdołał uniemożliwić Spartanom zajęcie innego miasta w okolicy, ale do Amfipolis nie zdążył.

Pomimo, że jest ateńczykiem, z dużym zrozumieniem podchodzi do Spartan i ich sojuszników.

Inicjatywa ta była nie w smak Spartanom, których delegacja przybyła wówczas do Aten.

Spartanie sami nie posiadali murów obronnych.

Mrak murów obronnych stał się dla Spartan powodem do dumy i wywyższania się nad innymi Helenami.

Pomimo tego lekceważącego stosunku do idei ukrywania się za murami obronnymi, widok Ateńczyków wznoszących z ruin dokładnie takie fortyfikacje nie przypadł Spartanom do gustu.

Spartanie sugerowali Latynczykom, że przecież będą mogli się ukryć w razie zagrożenia na Peloponezie.

W rzeczywistości lacedemończycy mogli już wówczas obawiać się wzrostu potęgi Aten, które w ostatnich latach za radą Temistoklesa poważnie zainwestowały we flotę wojenną, na tym polu zdecydowanie wyprzedzając Spartan.

Ludzie ci od trzech stuleci byli zniewoleni przez Spartan, którzy podbili Messenię w toku długotrwałej wojny jeszcze w VIII wieku przed naszą erą.

Wbrew pozorom Spartanie wcale nie radzili sobie z początku zbyt sprawnie, dlatego musieli wezwać na pomoc swoich sojuszników.

Spartanie podziękowali za pomoc, ale od razu zaczęli lękać się, czy dobrze wyjdą na tym wsparciu.

Jakby już teraz Spartanie nie mieli z nimi wystarczająco dużo problemów.

W końcu Spartanie, sfrustrowani swoimi niepowodzeniami i to pomimo wsparcia Aten, postanowili odprawić Kimona i jego ludzi.

Wrogowie Kimona podnieśli głos, otwarcie krytykując stratega, który sam nalegał na wysłanie Spartanom pomocy, a teraz wracał potraktowany przez nich jak niechciany petent.

Spartanie nie przeszkodzili Ateńczykom w oburzającej dla Helenów pacyfikacji Tazos.

Spartani odpowiedzieli kontrofensywą, która dała im ciężko okupione zwycięstwo w bitwie pod Tanagrą w 457 r. p.n.e.

gdzie 12 tysięcy Spartan i ich sojuszników pobiło wojsko Symmachii Ateńskiej liczące 14 tysięcy Hoplitów i lekkozbrojnych.

Warto tutaj zaznaczyć, że sami Spartanie, a Spartiaci to już w ogóle, stanowili jedynie niewielką część hoplitów maszerujących w szeregach Symmachii Lacedemońskiej.

Spartanie przekonali się wówczas na własnej skórze o skali wytrzymałości, determinacji i zasobów zgromadzonych przez Ateńczyków.

Na szczęście dla Ateńczyków Spartanie ciągle jeszcze brzydzili się przyjmować perskie złoto i odmówili królowi Artaxerxesowi I oferującemu im złoty kruszec w zamian za najazd na Attykę.

Hellada okazała się być krainą zbyt ciasną dla Spartan i Ateńczyków.

Ten cios mocno dotknął Megarę, która natychmiast zaczęła protestować, najgłośniej wzywając na pomoc Spartan.