Mentionsy

A teraz bez zbędnego przedłużania zapraszam do Pałacu Sprawiedliwości w Norymberdze, a za chwilę dowiecie się, który z nazistów poszedł na współpracę i został świadkiem koronnym, który wyhuśtał się na Tygrysie i nie mam tutaj na myśli Hermana Goeringa.

I to pismo było tak radykalne i tak ciężkie w odbiorze, że nawet Herman Goering zakazał jego publikacji w pewnych obszarach Niemiec.

Podobno Herman Goering stwierdził któregoś razu, że swoje psy karmił lepiej.

Ponieważ Goering przyjął taką oto postawę.

Zostało to odrzucone przez Trybunał, który uznał, że Goering był drugą osobą w państwie.

Herman Goering był najbardziej arogancki.

Generalnie Goering uchodził za celebrytę i jak to powiedział fajnie bardzo doskonały historyk wojskowości Norbert

Bończyk w dzisiejszych czasach strażnicy więzienni robiliby sobie z Goeringiem selfie.

Ponieważ wtedy jeszcze selfie nie było modne, Herman Goering ograniczył się do rozdawania autografów.

Chodzi oczywiście o Hermana Goeringa, który jak zapewne wiecie odebrał sobie życie w celi, ale jak to zrobił i jak to było możliwe powiem za chwilkę, bo warto dodać w tym miejscu, że większość ze skazanych na śmierć życzyło sobie rozstrzelania.

Do tej pory nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, jak wszedł Goering w posiadanie kapsułki z cyjankiem, a konkretnie jak udało mu się przemycić ją do celi, ponieważ już w momencie zatrzymania, kiedy dokonano rewizji, znaleziono przy nim chyba trzy, jeżeli dobrze pamiętam, tego typu kapsułki zaszyte w mundurze, ukryte

Pamięć mnie nie myli, kapsułki przy Goeringu znaleziono.

I ten oficer podobno pomógł Goeringowi w zdobyciu kapsułki z cyjankiem, podobno w zamian za informację od Goeringa o tym, gdzie ukrył część swojej kolekcji zrabowanych dzieł sztuki.

No i że Goering był raczej osobą wygadaną i lubiącą zwracać na siebie uwagę.

Bo to przecież żadna tajemnica, że z klawiszem zawsze lepiej żyć, lepiej niż gorzej, bo można w ten sposób dużo więcej osiągnąć niż będąc po prostu butnym i aroganckim, chociaż oczywiście Goering też taki był.

Moment, chwila nieuwagi i ten właśnie moment wykorzystał Herman Goering.