Mentionsy

Do dzielnicy o której przez długi czas mówiło się szeptem – Quadraro.

W Quadraro widziało się wiele.

W Quadraro od dawna krążyło pytanie, które nikt nie zadawał zbyt głośno.

Tylko dlatego, że w miejscu takim jak Quadraro nie ignoruje się przypadków, w których dorosły interesuje się dziećmi w sposób, który nie ma nic wspólnego z troską.

I nazwisko, które miało otworzyć drzwi do historii, od której Quadraro przez lata odwracało wzrok.

Quadraro powstało tuż po wojnie.

W pewnym momencie Quadraro zaczęło być postrzegane jako miejsce trudne, takie, w którym ludzie żyją obok siebie, ale każdy przede wszystkim próbuje przetrwać.

W Quadraro ludzie dużo o sobie wiedzieli, ale z policją rozmawiali niechętnie.

Dla dwunastolatka Squadraro to nie były drobne.

Na początku grudnia 1994 roku na posterunek zgłosił się listonosz, doręczający przesyłki w Quadraro.

W Quadraro wiele spraw prowadzono powierzchownie.

W Quadraro nie dopytywano zbyt często.

Quadraro żyło nim po swojemu, w półsłówkach, w plotkach, w spojrzeniach.

Wydaje się, że sprawa Quadraro do dziś budzi pytania.

Z drugiej strony, po skazaniu Gargulich w Quadraro nie odnotowano już podobnych tajemniczych zaginięć.

Czy w Quadraro istniały rzeczy, których nikt nie chciał widzieć, bo łatwiej było udawać, że to tylko dzielnica problemów?

I jak często o losie zaginionych decyduje nie tylko sprawca, ale też miejsce, dzielnica w której zniknięcie może zostać potraktowane jak kolejny problem Quadraro.

To była opowieść o Valentinie Paladini, Luiginie Dziumento i Luce Amorese, Peles Quadraro.