Mentionsy

Broni się pierwszy doktorat osoby ze społeczności romskiej, ale chcę powiedzieć, że dzisiaj nas już jest dużo więcej i też na poziomie europejskim czy światowym, no to już mówimy o innych liczbach.

I też dotarło do mnie, ty mnie poprawiłaś, że to jest inna historia i to jest grecka historia, a nie, ale że w ogóle taki jest rodzaj, ja jestem na poziomie film Król Cyganów i Bruki Szczilus, w której się zakochałem i w ogóle tak mniej więcej trochę Ficowskiego czytałem, ale tak w ogóle i jak jadę na Gdańsk, to widzę te takie zamki pod Mławą.

I później, wiesz, no trzeba wspomóc, wiesz, te procesy, które pomagają tym ludziom się dogadać, lepiej zrozumieć.

Jest ten strach, szczególnie w grupach konserwatywnych, ale też jest strach przed tym, że tym dzieciom może się wydarzyć krzywda, czyli jest to taka wbudowana posttraumatyczna albo kolejne pokolenie dziedziczonych traum.

A tak naprawdę jak skupimy się na tym, co nas łączy, jak pokażemy tym ludziom, że mogą ze sobą pracować, że to romskie pochodzenie tak naprawdę nie ma znaczenia i wystarczy odrobinę te dzieci romskie wesprzeć, a nie właśnie wysyłać je do poradni psychologiczno-pedagogicznej.

I to jest taka bardzo symboliczna historia, która pokazała to wykluczenie na wielu poziomach.

To znane są przypadki z kolei Romów, którzy wracali z Berlina, bo tamten poziom niechęci w stosunku do nich, i to takiej instytucjonalnej, policyjnej, był większy, więc rozumiem, że my mamy sobie bardzo dużo... Znaczy nie wiem, czy jakąś pociechą jest to, że nie jesteśmy wyjątkowi w tym, ale być może jest tak, że trudno się chwalić tym, że nie jesteśmy najgorsi, no ale trochę tak chcę to powiedzieć, to znaczy, że są kraje, w których jakby to zostało znacznie bardziej znormalizowana ta niechęć.

Także tymi, które są finansowane z amerykańskich środków, między innymi UNICEF czy IOM, czyli International Organization for Migration.

Ale tu jest tak wiele poziomów, które mogą nam się przydać wszystkim, nawet jak tych różnic etnicznych czy kulturowych nie ma.