Mentionsy

Bo cywil Zawisza był naprawdę marszałkiem Polski Edwardem Śmigłym-Rydzem i według rotmistrza Jerzego Klimkowskiego do lewej kieszeni marynarki nieboszczyka Zawiszy włożono wizytówkę marszałka w celu późniejszej identyfikacji zwłok.

Tajemnica powązkowskiej kwatery 139-4-1 i śmierć śmigłego Rydza rozpalają wyobraźnię historyków, dziennikarzy i pasjonatów II wojny światowej, a zwłaszcza nieżyjącego już redaktora Dariusza Baliszewskiego.

Moim zdaniem jest to bardzo prawdopodobne, gdyż istnieją informacje, że Rydz Śmigły współpracował z muszkieterami i chciał porozumieć się z Niemcami, aby walczyć przeciwko ZSRR.

Pojawia się pytanie, kim była żona Rydza-Śmigłego?

Kiedy do Kijowa wkroczyła Armia Polska, był nim Edward Śmigły-Rydz.

Ale czy doprowadziła do tego partnerka, czy też władza, która mogła uderzyć śmigłemu Rydzowi do głowy?

Żona Rydza-Śmiglego, osoba inteligentna i bardzo chorowita, cały wolny czas poświęcała na konsultacje z chiromantami.

A na rok 1940 przewidziane było zastąpienie prezydenta Mościckiego przez marszałka Rydza-Śmigłego.

Złośliwcy twierdzili zatem, że pani Zaleska nie za długo będzie prezydentową Rydzową.

Kapitan Stachowicz opisuje ewakuację majątku Rydza i Zalewskiej.

Konspiracja była totalnie zaskoczona tym, że nagle w Warszawie pojawił się śmigły Rydz.

Krzysztof Mnich, syn adiutanta śmigłego rydza Tadeusza Mnicha.

No wiemy już, że marszałek Rydz nie żyje, ale świetnie się ma jego o 11 lat młodsza małżonka.

Zanim została ona żoną nieszczęsnego Rydza, była panią Zaleską i mąż jej, pan Zaleski, zastawszy kiedyś pewnego pana w jej, powiedzmy, buduarze, zastrzelił go.

Co prawda, tak jak już cytowaliśmy, syn adiutanta Rydza-Śmigłego zaprzecza, jakoby w tych dokumentach było coś absolutnie sensacyjnego, ale redaktor Baliszewski i cała masa historyków, zwłaszcza historyków amatorów, twierdzi, że jednak chodziło o dokumenty.

Że Śmigły-Rydz wrócił tak naprawdę do Polski po to,

kontrwywiadu Komendy Głównej Związku Walki Zbrojnej po prostu nie tylko aresztował, ale być może też i otruł Rydza Śmigłego.

Ten wiersz zaczął być rozpowszechniany w Warszawie jakoś równo z przyjazdem Rydza-Śmigłego.

To fragment wiersza, w którym Marian Hemar rozlicza się z ucieszką marszałka Rydza-Śmigłego.

Boże, no bo może jeszcze otworzymy nową sensacyjną furtkę, że to była podwójnie sfingowana śmierć marszałka Rydza-Śmigłego.