Mentionsy

Czternastolatek ukrywający się pod pseudonimem Thomas Quick morduje swojego rówieśnika, Thomasa Blomgren'a.

Miało się to stać w Waxio w roku 1964, kiedy to Quick miał 14 lat, a jego ofiara, Thomas Blomgren, był jego rówieśnikiem, jednakże niższym, słabszym, wątłym chłopcem.

Sprawa jest jednak przedawniona, dlatego Bergwald Quick się do niej przyznał, bo wiedział, że nie poniesie, jak później tłumaczył, żadnych konsekwencji.

Kolejną zbrodnią, którą wyznaje Bergwal, który chce, by mówiono do niego Quick, jest zamordowanie 13-letniego Alvala Larchona, który zaginął bez wieści 16 kwietnia 1967 roku.

Zresztą nawet jeśli by uwierzył, to Quick przyznaje się do kolejnego popełnionego przez siebie przestępstwa.

W trakcie procesu wiarygodność Quicka była kwestionowana.

Nawet rodzice Johanna uważali, że to nie Quick mógł być sprawcą.

W czerwcu 2001 roku, po wielu latach procesu, Quick zostaje jednak skazany przez Sąd Rejonowy za morderstwo.

Ale wiarygodność zezdań Quicka zaczyna być równie szeroko komentowana, co wcześniej cała sprawa i pierwsze doniesienia o morderstwach.

No bo weźmy na ten przykład dwóch afrykańskich uchodźców, których Quick rzekomo zamordował w Norwegii, a których to odnaleziono żywych i całkowicie zdrowych.

Quick mówi o 30 zbrodniach.

Tymczasem prawnik Quicka, Claes Bergström, zachowywał się pasywnie, jakby nie obchodził go los zaburzonego psychicznie klienta.

A przecież Quick miał...

Podejrzenie, że Quick nigdy nikogo nie zamordował, że nie jest seryjnym zabójcą, ale tylko mitomanem.

W odpowiedzi Quick opublikował w 2001 roku artykuł w szwedzkiej gazecie Dagens Nyheter, w którym oświadczył, że odmawia dalszej współpracy z władzami w związku ze wszystkimi otwartymi przeciwko niemu śledztwami dotyczącymi morderstw.

Fallet Thomas Quick, czyli przypadek Thomasa Quicka, który został wyemitowany 7 stycznia 2009 roku.

W filmie Quick tłumaczył swoje pomyłki porównując swój mózg do aparatu fotograficznego.

Do tego w wielu przypadkach Quick miał niepodważalne alibi.

Zarówno w sprawie zaginięcia Johana, jak i w pozostałych sprawach siedmiu morderstw, do których to się Quick miał przyznać.

Bez niej, bez tejże psychoanalityczki Bergwal Quick nigdy by się nie przyznał do morderstw.

Prasa nie pisała już o Tomasie Quicku jako o wampirze i Hannibalu Lekterze.

Dodam jeszcze na koniec, że żadne z tych ośmiu morderstw, za które miał być sądzony i skazywany Quick, do dzisiaj nie zostało rozwiązane.