Mentionsy

Historia Felixa Landau i Bruno Schulza.

Będziemy iść śladami słynnego Brunona Schulza.

Ta opowieść to jest opowieść, w której sztuka wysoka, obrazy wspomnianego Gustawa Klimta, proza i freski Brunona Schulza mieszają się ze zbrodniczą działalnością Feliksa Landau.

Niezależnie od tego, jaki to będzie fragment z prozy Brunona Schulza, to zawsze będę widział

No i nie mógł wiedzieć, że w tym samym miejscu mieszka człowiek, który zadecyduje o życiu i śmierci Bruno Schulza.

Szokujące zestawienie tej kultury wysokiej i sztuki, i talentu Bruno Schulza z taką podłością i ludzi, i historii jako całości.

Ale z drugiej strony mamy też Bruno Schulza tego, o którym nas nie uczyli w szkole.

Bruno Schulza masochisty, Bruno Schulza rozerotyzowanego, Bruno Schulza z Księgi Bałwochwalczej.

Rok trzydziesty czwarty, możemy tak umownie taką datę tutaj wyznaczyć, żeby pokazać państwu, jak te losy się, czyli losy Felixa Landau, naszego anioła śmierci, i Bruno Schulza, wybitnego artysty.

Triumf, którym decydującą rolę odegrała Zofia Nałkowska, wielka pisarka i zarazem admiratorka Bruno da Schulza.

Poszedłem do Żydowskiego Instytutu Historycznego, gdzie odnalazłem zapiski ludzi opowiadających o Landau, no i przede wszystkim zapiski samego Bruno Schulza, którego losy się skrzyżowały z Felixem Landau.

I to jest właśnie pomysł, aby podsunąć mu Brunona Schulza jako interesujący egzemplarz żydowsko-ludzki.

Albo od razu sam by zdecydował o losie Brunona Schulza,

Ale jednak dzieje się tak, że los okrutnie zadrwi z Bruno Schulza i ze wszystkich tak naprawdę ludzi, którzy trafili w ostre zębatki wojennej machiny.

Czytamy w takim rozdziale o śmierci Bruno na Schulza.

Chyba jest ich aż osiem, bo tyle osób twierdzi, że ciało Bruno Schulza pochowali, przenieśli.

Ciało Bruno Schulza leży na chodniku przez cały dzień.

Bruno Schulz zostanie ponoć pochowany na cmentarzu, który potem zostanie kilka lat później rozjechany przez koparki, powstanie tam osiedle i miejsca śmierci Bruno Schulza nigdy nie odnajdziemy.

Bruno Schulza nie odnaleziono, nie odnaleziono jego miejsca, jego pochówku.

Na początku lat dwutysięcznych niemiecki dokumentalista Benjamin Geisler przyjeżdża do Drohobycza z Arturem Schrejerem, jednym z uczniów Bruno Schulza.

I dosłownie, jak w jakimś filmie Skarb Narodów, przejeżdżają ręką po ścianie, a tam są malowidła Bruno Schulza.

Nie wiem co można jeszcze dodać poza tym, że oglądałem prace Bruno na Schulza, czytałem Bruno na Schulza, a teraz mi zostaje przeczytanie twojego egzekutora.