Mentionsy

Przede wszystkim to jest film nie tyle nawet o Bobie Dylanie, bo o Bobie Dylanie nie bardzo da się zrobić film, bo Bob Dylan jest taką bardzo migotliwą, przewrotną istotą.

I to jest też film o słuchaniu Boba Dylana.

To mi się podoba, że James Mangold, reżyser od kina tacinego, i to jest też taki film taciny trochę, taciny w sensie dla taty, że James Mangold oddaje tak jakby sprawiedliwość sztuce Boba Dylana bardziej niż osobie Boba Dylana.

Bob Dylan opowiada o sobie różne rzeczy i część z nich jest poddana wątpliwość, ale tak naprawdę film nie rozstrzyga.

No bo dla czego w ogóle chce ktoś robić film o Bobby Dylanie?

Nie dlatego, że Bob Dylan w 1673 zrobił to.

Świetnie jest opisany ten dylemat, jakby taka trochę psychomachia Boba Dylana, gdzie na jednym jego ramieniu siedzi Pete Seeger, grany przez Eduarda Nortona, który mówi mu, rób to, rób to, bądź dobry, bądź tamten.

Mamy też dwie dziewczyny, między którymi Bob Dylan się odbija.

Jeden, w którym Bob Dylan śpiewa piosenkę i publiczność spija mu z ust słowa i mówi, o kochamy cię.

A potem mamy kolejny koncert, w którym Bob Dylan śpiewa piosenkę i ludzie w niego rzucają pomidorami.

Że nagle widzisz, że to nie jest chłopak, który udaje, że to jest Timmy, który udaje Boba Dylana, tylko masz wrażenie, że to on stwarza postać, że to jest...