Mentionsy

Zalicza się do nich na przykład wspomniany już przeze mnie Piotru Walsh, czyli dawna miłość Klarysy.

Pojawia się też mąż Klarysy, Richard.

I będzie też córka Klarysy, będzie jej dawna przyjaciółka Sani.

Każdą minutę, każdą godzinę, każdą czynność życia Klarysy, tak jak to się robi czasami w literaturze obyczajowej, żeby strony było więcej, żeby czytelnik miał więcej rozrywki, to nie stworzyłaby żadnego arcydzieła, tylko taką poplekturę.

Obok tego jest druga płaszczyzna czasowa, czyli wspomnienia Klarysy, które będą nas przenosić 30 lat.

To, co jest cechą charakterystyczną reflektora jako instancji nadawczej, czyli to, że jest bardzo bliską postacią tutaj dla Klarysy, że darzy ją uczuciem, że jest uwiekłany w tę relację romantyczną i że to powoduje, że targają nim sprzeczne uczucia.

Postać Klarysy jest pełniejsza, bo my nie wiemy tylko tego, co ona myśli i co ona czuje, tylko ona jest oświetlona światłem i myślami i kontekstami, które nadaje nam właśnie Piotr.

Czyli to, że kocham tę powieść, bo ja rozumiem emocje Klarysy.

Jest też taka inna sekwencja, którą bardzo lubię, kiedy mąż Klarysy, Richard, wraca do domu i chce jej powiedzieć, postanawia jej powiedzieć, że ją kocha.

Ja celowo koncentruję się tutaj na Klarysie i na tej relacji romantycznej i pomijam postać Septimusa, bo on jest kontrapunktem dla Klarysy, ale ja nie jestem w stanie o nim niczego sensownego powiedzieć bez zdradzenia najbardziej istotnego momentu w całej tej powieści.

To będzie taki moment, który będzie też formacyjny dla samej Klarysy.