Mentionsy

Kultura Piracha była całkowicie im obca.

Co więcej Piracha nie tylko nie posługiwali się żadnym innym językiem niż ich własny, ale i nie mieli żadnego zainteresowania nauką jakiegokolwiek języka obcego.

Piracha nazywają siebie prostymi, przekonani, że żyją w zgodzie z naturą i w pełni rozumieją to, co jest najważniejsze.

Eweret został wysłany w głąb dżungli jako misjonarz aby nauczyć Piracha o Jezusie, o wierzeniach i kulturze z zupełnie innego świata.

Każda rozmowa próbą przekroczenia granicy, którą Piracha sami postawili pomiędzy sobą a światem zewnętrznym.

Bardzo szybko okazało się, że język piracha nie jest jedynie językiem mówionym, ale także gwizdanym, mruczanym.

Język piracha także używa gwizdów.

Innym interesującym aspektem języka piracha jest to, że w ich systemie językowym występują tony, tak samo jak w innych językach tonalnych, takich jak chiński czy wietnamski.

Język piracha używa tylko 13 dźwięków.

Zatem prawie 3 razy więcej niż język piracha.

Piracha nie chcą wokół siebie obcych, nie chcą obcych w swoich wioskach, nie chcą mówić w obcych językach.

Wraz z żoną Karen i ich dziećmi Everett osiedlił się w jednej z wiosek Piracha w domu, który wcześniej należał do innych misjonarzy.

Piracha, choć otwarci na pomoc w kwestiach zdrowotnych,

Przeczytałem, że Piracha trzy razy grozili im śmiercią, a Daniel musiał spędzać noce na straży, siedząc przed domem, pilnując bezpieczeństwa swojej rodziny.

Choć początkowo relacje między Everettami i Piracha były pełne napięcia, z czasem, po kilku trudnych doświadczeniach, ich więzi zaczęły się zmieniać, zaczęły się stosunki poprawiać.

Piracha nie znali języka, który mogliby porozumiewać się z misjonarzami.

Daniel musiał samodzielnie złamać kod języka Piracha.

Z każdym dniem, z każdym słowem zaczynał rozumieć, jak funkcjonuje język Piracha.

Z biegiem lat Everett nie tylko nauczył się mówić w języku piracha, ale także zyskał zaufanie tych ludzi.

Choć początki były trudne, dziś Daniel Everett jest jednym z nielicznych ludzi, a może nawet jedynym człowiekiem z zachodniego świata, który w pełni rozumie, co mają na myśli piracha, ponieważ włada biegle mówi płynnie językiem piracha.

To właśnie w taki sposób, przez intensywne zanurzenie się w kulturę i codzienne życie, Daniel Everett uczył się języka piracha.

Piracha nie miało nazw kolorów, nie istniały słowa, które mogłyby

Język piracha nie posiadał również gramatyki, która umożliwiałaby precyzyjne wyrażanie przeszłości czy przyszłości.

To, co Piracha mogli wyrazić, to raczej to, co było istotne tu i teraz, co działo się w danej chwili.

Piracha nie miało też liczb.

Piracha po prostu nie potrzebowali liczb w swoim życiu.

Mama Piracha, gdy była pytana o liczbę swoich dzieci, nie była w stanie odpowiedzieć precyzyjnie.

Piracha mieli nazwy dla każdej rośliny, każdego kwiatu, zwierzęcia, a nawet każdego owada, który pojawiał się w ich otoczeniu.

Piracha rozumieli, jak te rośliny i zwierzęta żyją, jak się rozmnażają, co jedzą i w jaki sposób mogą być użyteczne dla nich.

Daniel Everett był uważany przez nich za trochę mało zdolnego piracha.

Mijał czas, Eweret coraz głębiej zanurzał się w życie Piracha i z każdym dniem dostrzegał coraz więcej różnic między nimi a światem, z którego pochodził.

Tak jak mówiłem, życie piracha toczyło się wyłącznie wokół teraźniejszości.

Dla Piracha wszystko było tu i teraz.

Wydaje się, że piracha.

Wydaje się, że Piracha są mistrzami życia w pełni tu i teraz.

Być może Eckart Tolle, autor książki potęga teraźniejszości, mógłby z łatwością zrozumieć sposób myślenia Piracha, ale Daniel Everett w tamtym czasie nie potrafił tego zrobić.

Piracha żyją właśnie w tym stanie, o którym mówi Tolle, żyjąc w pełnej zgodzie z chwilą obecną.

Piracha?

Piracha, nie mogli tego zrozumieć.

Dla Piracha każda informacja musiała mieć potwierdzenie.

Kultura Piracha nie posiada mitów stworzenia ani nie przechowuje historii wykraczającej poza pamięć żyjących osób.

Z biegiem czasu Daniel Everett zaczął kwestionować swoje własne wierzenia jako misjodarz, który był głęboko przekonany, że powinien przekonać piracha do chrześcijaństwa, do wiary w Jezusa i zbawienie.

Piracha byli szczęśliwi, bo nie wierzyli w piekło, nie wierzyli w niebo, nie potrzebowali tej wiary.

Daniel Everett wrócił po pewnym czasie do swoich znajomych z plemienia Piracha.

Everett twierdził w swojej pracy, że język piracha nie podlega zasadzie rekurencji.

Jednym słowem, w piracha istnieje najdłuższe możliwe zdanie.

Twierdzenie Daniela Everetta, że język piracha nie posiada rekurencji w zdaniach, że w ich języku nie można tworzyć zdań podrzędnie złożonych, podważało tę powszechnie przyjętą teorię.

Jeśli język piracha rzeczywiście nie ma rekurencji, mogłoby to sugerować, że rekurencja nie jest uniwersalną cechą języka.

Mogą być bardziej podobne do języków Piracha.

Daniel Everett twierdzi, że za niezwykłe cechy gramatyki piracha odpowiedzialna jest ich kultura.

Bo wygląda na to, że ludzie piracha są naprawdę szczęśliwi.

Piracha żyją tu i teraz, dosłownie.

Kultura piracha jest niezwykle egalitarna, co oznacza, że nie mają tradycyjnych przywódców ani wodzów.

Spiracha nie wydają rozkazów i nie przyjmują ich od innych.

To podejście sprawia, że Piracha żyją w harmonii, bez konfliktów o władzę.

Być może piracha wciąż

Daniel Everett żył przez wiele lat razem z Piracha.

Jestem pewny, że nigdy nie dostanę nagrania z wioski Piracha.

Podobno ludzie piracha nie marudzą, kiedy mają iść na ryby albo na polowanie do lasu, do dżungli raczej.

Jestem ciekawy, czy piracha chcieliby mieć robota, który łowiłby za nich ryby.

Jestem bardzo ciekawy, czego nauczyliby mnie ludzie Piracha.

Dziękuję bardzo panu Danielowi Everettowi i jego przyjaciołom z plemienia Piracha za te ciekawe rzeczy.