Mentionsy

A niekwestionowanym liderem tych działań i autorytetem w tej dziedzinie jest prof. Jerzy Kasprzak, który prowadzi badania na ten temat od blisko 40 lat.

W 1985 roku badania profesora Kasprzaka i innych polskich specjalistów stały się w Polsce podstawą do włączenia tych technik helioskopii do rutynowej praktyki śledczej.

Sam profesor Kasprzak w artykule opublikowanym w 2024 roku w piśmie Forensic Science Review nazwał Polskę, tu cytuję, ostatnim bastionem praktycznej helioskopii.

Sprawą zajął się sam profesor Jerzy Kasprzak, który współpracował z podinspektor Beatą Łęczyńską.

Ale początki zainteresowania hejloskopią w Polsce sięgają dużo głębiej wstecz niż początek badań profesora Kasprzaka.

Ale kiedy po latach ekipa profesora Kasprzaka przebadała nowocześniejszymi metodami tamte stare próbki, które były wciąż przechowywane w magazynie, to doszła do wniosku, że ślad na szybie jednak należał do tego podejrzanego.

Te trzy sprawy opisał w jednym ze swoich artykułów wspomniany już kilka razy profesor Kasprzak jako takie modelowe przykłady wykorzystania hejloskopii na polskim gruncie.

W polskiej policji obowiązuje klasyfikacja stworzona przez profesora Kasprzaka na podstawie analizy 1500 próbek pobranych od osób w różnym wieku do noworodków po osoby starsze.

Profesor Kasprzak dzieli ten obraz czerwieni wargowej na dwa główne elementy.

Żeby precyzyjnie określić, gdzie znajduje się dana cecha, na przykład jakieś oczko, to profesor Kasprzak wprowadził system podziału ust na takie sektory, na przykład sektor dolnowargowy prawy.

Jak napisali profesor Kasprzak i podinspektor Beata Łęczyńska w książce pod tytułem Hejloskopia.