Mentionsy

Miałam 18 lat, kiedy poznałam Boga i jeszcze zanim przystąpiłam do kościoła i zanim się ochrzciłam, już ewangelizowałam i miałam apele ewangelizacyjne w tym kościele, do którego potem przystąpiłam, więc jakby od razu Pan Bóg mnie tak wystawił, żebym przemawiała.

Może to niechrześcijańsko brzmi, ale ja po prostu robię to, co mi Bóg pokazuje.

I jakby cieszę się, bo my mamy w małżeństwie taki trochę podział, że ja bardziej robię to, co Bóg nam pokazuje, Maciek, ponieważ widzi ludzi, ale to nie dlatego, że Maciek nie widzi, że Bóg mu coś pokazuje, a ja nie widzę ludzi, tylko że po prostu jakiś taki inny system zarządzania jest.

Bo zanim zobaczymy zdjęcia i zanim konkretne historie usłyszymy, służby i działania Boga i tego, jak Bóg ich używa i ludzi na miejscu tam w Pakistanie i tutaj w Polsce, to muszę zadać to pytanie, które też zadałem wczoraj, ale ono jest kluczowe.

I ja zaczęłam rozumieć, dlaczego my w Polsce często chcemy duchowego przebudzenia, chcemy, żeby Bóg odpowiadał na nasze modlitwy, kiedy modlimy się o chorych, żeby były uzdrowienia.

No, więc po prostu chcieliśmy bardzo działać dla Boga, a nie wiedzieliśmy, co Bóg jeszcze od nas chce, więc do statutu fundacji żeśmy pisali wszystko, co tylko możliwe.

Ale jakby Bóg szybko nam pokazał, że nie jest ważne ile, tylko jest ważne, że jesteśmy posłuszni w małym.

Bo jak w tym momencie mówić, że Bóg uzdrawia, pociesza, wszystko będzie dobrze, nie?

Czyli Bóg może zrobić wszystko z każdym człowiekiem siedzącym na tej sali, jeżeli otworzymy się na powołanie.

Tak, ja bym chciała pociągnąć ten temat, Maciek, bo często jak jeździmy do różnych kościołów, opowiadamy, jak wielkie rzeczy robi Bóg.

Pakistan, Pan Bóg nam wskazał.

I nas Bóg powołał do służby ulicznej na początku, a potem do Pakistanu w najtrudniejszym momencie życia.

I Bóg wtedy powiedział, chcę, żebyście założyli kościół na ulicy.

Tak więc ja wiem, że kiedy Bóg coś mówi, to On po prostu ma plan zaopatrzenia nas i w pieniądze, i w ludzi, i we wszystko.

I wtedy Pan Bóg mówi teraz czas na kolejny etap.

Bardzo ważne, myślę, czyli kwestie w ogóle powołania, bo myślę, że wiemy, że każdy człowiek jest powołany przez Boga i to jest niesamowite słuchać tego, co robicie, jak Bóg wam błogosławi, pomnaża.

I po prostu to robimy, bo Bóg nam powiedział.

I nikt tego nie widzi, naprawdę nikt tego nie dostrzega, nawet czasami twój mąż tego nie dostrzega, ale ty wiesz, że widzisz Bóg i robisz to dla Boga, to coś niesamowitego w duchu się zaczyna, jakaś taka kula śniegowa, wiecie?

I to było trudne, ale wytwarza się coś niesamowitego, kiedy ty w tym idziesz dalej i Bóg ci daje kolejną osobę, kolejną osobę.

A my przyzwyczajeni, że to wszystko musi się tak toczyć i kiedy się nie toczy, to myślimy, że to nie Bóg.

Nie potrzebuję nadnaturalnego doświadczenia, żeby czuć, że Bóg jest przy mnie i On do mnie przemawia.

Ja zawsze mówię, że to, co się dzieje w Pakistanie, nie chodzi o te straszne rzeczy, ale te wspaniałe, o których może tutaj nie powiedzieliśmy, może następnym razem się uda, o tych cudach, o tych przebudzeniach, jest jakimś też proroctwem dla Polski, że Bóg chce nami potrząsnąć.

Nie opierasz się na emocjach, tylko na tym, co Pan Bóg ci pokazuje w danym momencie.

Jesteśmy nieśmiali, jesteśmy jako naród stłamszeni, zawstydzani i ja widzę, że Bóg nas chce tego uwolnić, bo my nie wejdziemy w swoje powołanie, nie będziemy żyli tak na full, nie każdy musi jechać do Pakistanu.