Mentionsy

Świecie maszyny, o której piszą Paul Kingsnorth, Rod Dreher i Benedykt XVI.

Słuchaj, dla naszych widzów, tak jak wewstępnie powiedziałem, jednym z przewodników dla naszej rozmowy jest Paul Kingsnorth, Against the Machine and the Unmaking of Humanity.

Kingsnorth całą książkę temu poświęca, jednocześnie długo meandruje wokół tego, ale w takim dobrym sensie.

I wydaje się, że zdaniem Kingsnortha ta maszyna to jest pewien tryb...

Ale w tym sensie tryb, że zdaniem Kingsnortha on w jakimś sensie istnieje od zawsze, czyli że jest w świecie taka dążność, czyli jest pewna taka cecha rzeczywistości społecznej, która sprzyja organizacji życia w taki sposób, zaraz powiem jaki.

I zdaniem Kingsnortha jest to...

To oczywiście Kingsnorth powie, że znaturalizowanie tego samo w sobie jest w służbie maszyny, w sensie, że jeżeli...

A po trzecie, wydaje się, że ta maszyna, tak jak ją postrzega Kingsnorth, w ogóle ma też cechy lucyferyczne i arymaniczne.

To, co może zjednoczyć te perspektywy, a o czym Kingsnorth nie pisze, chociaż są rozmowy na YouTubie obu tych gości, więc na pewno się znają i wymieniali te uwagi, to jest to, co Jonathan Pajot mówi o zwierzchnościach i mocach.

Dla Kingsnortha istotny jest taki francuski socjolog Jacques Ellul, który napisał książkę w latach 60.

I tam w tej książce znajduje się taka definicja technologii, którą Kingsnorth cytuje i wydaje się, że jest dla niego istotna.

Jakbyś mógł jeszcze przytoczyć, przybliżyć sylwetkę Kingsnortha dla naszych słuchaczy, żebyśmy operowali na ludziach, a nie maszynach.

No zdaniem Kingsnortha pesymistycznie tych struktur już prawie, że nie ma.

I to też kojarzy się z tym, co Kingsnorth pisze na temat różnicy między technologią a techniką.

No tylko Kingsnorth twierdzi, ma pewnie niezłe argumenty, że nie jesteśmy szczęśliwi.

I jest tam taki komentarz jednego z, powiedzmy, zwolenników maszyny, jakby to powiedział Kingsnorth, że słuchaj, to jest straszne.

Tego Kingsnorth nie próbuje rozwiązać, tylko mówi tak, przynieśli się do chrześcijaństwa świata, jednocześnie przyniesie im jakiegoś tego aliena podczepionego, jak w horrorach jest zawsze ta scena, że potwór na końcu, żeby była dwójka, gdzieś tam się ślizgnie i przyczepi.

Napięcia, z którymi, jeżeli przyjmiemy tę wizję Kingsnortha, chociaż na chwilę, żeby empatyzować z nim jego sposobem myślenia, no to ukazują tragizm tego i pewną tragiczną rolę jakby Europejczyka w dziejach, który jednocześnie niesie najwyższą prawdę,

Ale gdzieś od jakiegoś punktu, który on pewnie gdzieś w nowożytności by Kingsnorth sytuował, szczególnie w oświeceniu,

I teraz Kingsnorth pokazuje, że zostaliśmy oszukani.

Czyli znowu tak jak Kingsnorth, jest to samospełniająca się przepowiednia.

Bardzo mi się skojarzyła z właśnie Kingsnorthem.

To jest ten moment, ten XVIII wiek również dla Kingsnortha i też dla pewnie Deneena, gdzie

To jest też coś, do czego Kingsnorth nawiązuje pod koniec książki.

Dążysz do tego, że... Dążę do tego, że ten moment, o którym pisze Ratzinger i ten moment, o którym pisze Kingsnorth, to jest według McGilchrista moment, w którym ulegliśmy czarowi sługi.

W tym sensie chyba, idąc za Kingsnorthem, wydaje mi się, że ostatnia próba odwołania się faktycznie do prawej półkuli, to byli hippisi bardziej niż woke.

Ale w związku z tym, że, no właśnie, zdaniem Kingsnortha, w związku z tym, że oni już byli za mało zakorzenieni w czymś realnym,

Ale jeśli pomyślimy o tym w kluczu Kingsnortha i w kluczu McGilchrista, to to życie tak, jakby Bóg istniał, oznacza...

Słuchaj, mamy tu jeszcze kilka innych książek i zapewne do Kingsnortha jeszcze będziemy jakby w podsumowaniu wracać, ale nie bez powodu przywołałem książkę Europa Benedykta w kryzysie kultur, ponieważ to co dzisiaj się nazywa tak zwaną opcją Benedykta jest bardzo wpływowym sposobem myślenia wśród konserwatywnych i katolickich konwertytów, na przykład w Stanach Zjednoczonych.

I to powiedziałeś kluczową rzecz, i znowu nawiążę do McGilchrista i też do Kingsnortha, wszystko to nam się splata.

I Kingsnorth mówi dokładnie to samo.

Kingsnorth daje fajną analogię, że Chińczycy mieli dwa pojęcia barbarzyńców.

Jeśli przyjmiemy tę książkę Kingsnortha za przewodnika, chociaż tymczasowo, no to on nie ma żadnych słów sympatii dla technologicznych gigantów i nie obchodzi go, czy akurat są konserwatywni, czy nie.

I wydaje mi się, że cały ten nurt, który teraz przechwycił Maga, pewnie ze względu na to, że ma lepszy klucz do serca Trumpa, co jest oczywiste, jak o tym pomyślimy filozoficznie, jak cofniemy cały ten odcinek i wszystko, co powiedzieliśmy, to jest oczywiste, że tacy ludzie, a nie tacy ludzie jak Kingsnorth, będą mieli klucz do serca jakoś taki jak Trump.