Mentionsy

Kilkanaście dni temu Grzegorz Ryś, arcybiskup metropolita łódzki napisał list pasterski, w którym skrytykował pewne postawy, które zauważa w polskim społeczeństwie.

I można powiedzieć, że tę rolę papieża Franciszka wciela się arcybiskup Grzegorz Ryś, natomiast w rolę JD Wensa wciela się Krzysztof Bosak, ponieważ używają niemal takich samych argumentów.

Arcybiskup Grzegorz Ryś, który mówi, że każdy człowiek ma prawo wybrać sobie miejsce do życia, powołuje się na encyklikę Jana XXIII Pacem in Terris.

Natomiast trzeba zaznaczyć, że to, w jakim sensie Grzegorz Ryś przywołuje Jana XXIII, trochę mija się z tym, co Jan XXIII sam chciał nam przekazać.

Prośba imigranta o to, aby został wpuszczony do kraju jest zupełnie czymś innym niż to, że każdy człowiek ma bezwzględne prawo wybrać sobie miejsce do życia, jak wydaje mi się, sugeruje arcybiskup Ryś.

Tutaj wydaje mi się, że arcybiskup Ryś idzie w takim duchu pontyfikatu papieża Franciszka i rzeczywiście u papieża Franciszka we Fratelli Tutti w jednej z encyklik...

Natomiast ten drugi fragment rzeczywiście zasługuje na uwagę, bo arcybiskup Bryś mówi o tym, że nie chce jakichkolwiek działań politycznych, to nie jest jego rola, tak rozumiem, chociaż to może być trochę sprzeczne z tym, co wcześniej sam mówił, a ja to komentowałem.

Krzysztof Bosak powiedział mniej więcej coś takiego, że arcybiskup Ryś używa fałszywej alternatywy czy też dwuznacznej tezy teologicznej, bo mówi o objawieniu jedności rodzaju ludzkiego.

Ostatnio też kardynał Krajewski powiedział takie zdanie w Rzymie na mszy, na której swoją drogą również był arcybiskup Ryś, że hasło Polska dla Polaków sprawia, że de facto wyzbywamy się Jezusa.

Z drugiej strony arcybiskup Ryś patrzy na problem imigracyjny z perspektywy troski o tych najuboższych, o uchodźców, o imigrantów, wyobrażając sobie, że każdy imigrant to jest ten pobity Żyd, któremu pomocy udzielił miłościwy Samarytanie.

Wydaje mi się, że i to na końcu taka uwaga, że należy wrócić do tego, co powiedział Grzegorz Ryś.