Mentionsy

Prawie pięć i pół godziny trwało inauguracyjne wystąpienie Nicolae Ceausescu na rozpoczętym dziś zjeździe partii.

Nicolae Ceausescu, jak większość komunistycznych przywódców tamtego okresu, mający za sobą więzienne wyroki za przedwojenną działalność wywrotową, był człowiekiem grubo ciosanym, nienawykłym do niuansowania, za to biegłym we frakcyjnych walkach na śmierć i życie, które wyniosły go na stanowisko pierwszego sekretarza partii i faktycznego władcę narodu.

On i jego żona Elena byli lokalnym ekwiwalentem brytyjskiej pary królewskiej, z którą zresztą pstryknęli sobie fotkę, gdy Ceausescu odbierał z rąk monarchini Splendory.

Od czasu gdy Ceausescu postawił się towarzyszom radzieckim i nie przyłączył się do pacyfikacji praskiej wiosny w 1968 roku, a także zalazł im za skórę na różne inne sposoby, czym zyskał sobie poparcie w kraju i życzliwe zainteresowanie zagranicą, do ogłoszenia się prezydentem, a w istocie kondukatorem, lub jak kto woli najwyższym przywódcą, wodzem, a ja to lachem, führerem.

Ceausescu, również obawiający się sowieckiej inwazji, z całą pewnością nie wymyślił pojęcia narodowego komunizmu.

Zwłaszcza, że do objęcia nieformalnych rządów w klubie szykował się syn geniusza Karpat, Walentyn Ceausescu.

Młody Ceausescu wraz z faktycznym prezesem klubu, Ionem Aleksandrescu stworzyli jak na rumuńskie warunki potęgę.

Nie do końca wyjaśniona pozostaje rola jaką odegrał w jej życiu młodszy z braci Ceausescu.

W przeciwieństwie jednak do Ceausescu nie był prostakiem i tyranem, który w ową nędzę wpędza naród, wszelkie zaś niedostatki rekompensuje mu kultem jednostki.