Mentionsy

Mężczyzną w rozwiązanych tenisówkach jest Pablo Emilio Escobar Gaviria, najpotężniejszy baron narkotykowy w dziejach.

By zagrać z Escobarem w piłkę, a także z innymi jego gośćmi.

Maradona i Escobar nie odkryli więc koła na nowo.

Co sprawiło, że wylądował w kolumbijskim więzieniu, by nacieszyć oczy Pablo Escobara?

W dniu spotkania z Escobarem, Baradona wciąż był formalnie zawodnikiem na poli, choć dyskwalifikowanym i prawomocnie skazanym przez włoski sąd za posiadanie narkotyków z zamiarem dystrybucji, czyli udostępniania innym osobom.

Wówczas odnajduje go wysłannik Escobara i składa niemoralną propozycję.

Pablo Escobar zaczynał przestępczą karierę od handlu kradzionymi samochodami i sprzętem RTV AGD oraz wszystkim co dawało się łatwo upłynnić.

Stojącemu na jej czele Escobarowi wraz z grupą najbliższych współpracowników sprzyjało kilka czynników.

Escobar mógł poczuć się jak król, którego słowo staje się ciałem.

Escobar skutecznie skorumpował i zastraszył aparat państwa.

Escobar jak ognia bał się tylko jednego.

W skostniałej, przeżartej korupcją i wewnętrznie podzielonej partii liberalnej, czyli jednym z dwóch największych politycznych ugrupowań w kraju, zaczęła rosnąć w siłę frakcja reformatorów o nazwie Nowy Liberalizm, z którą startujący do politycznej kariery Escobar współpracował na szczeblu lokalnym.

Escobar nigdy nie zapomniał tej zniewagi.

Lider nowego liberalizmu był w nim jednym z faworytów, lecz Escobar utrącił jego prezydenckie ambicje, szczodrze finansując kampanię dwóch pozostałych kandydatów.

Escobar bronił się i oddawał ciosy oskarżając Larę, że jego kampanię wyborczą sfinansowali handlarze narkotyków.

Od tej pory znów wszystko było jasne, a Escobar po powrocie do własnej skóry na zawsze porzucił polityczne ambicje.

Reakcją Escobara było wypowiedzenie wojny państwu.

Jak to obrazowo ujął David Arrowsmith w znakomitej książce Narkobol, Futbol, kartele i śmierć w Kolumbii Pablo Escobara, sezon polowań na gliniarzy zostaje otwarty.

Płonął niemal wszystkie akta, w tym wnioski ekstradycyjne i cała dokumentacja jaką Sąd Najwyższy zgromadził w sprawie Escobara.

W przestrzeni publicznej padają pytania o rolę Escobara w tym haniebnym spektaklu przemocy.

Escobar, nawet jeśli sam stał za aresztowaniem Ledera, z pewnością miał o czym myśleć.

Sąd Najwyższy w Bogocie uchylił bowiem właśnie przepisy o ekstradycji i Pablo Escobar znów staje się wolnym człowiekiem.

Escobar od jakiegoś czasu nie nocuje jednak w domu, a jego rodzina wychodzi z zamachu bez szwanku.

Escobar znów musi się ukrywać.

Kilka dni po tym wydarzeniu, znany nam już Luis Carlos Galán, zaprzysięgły wróg Escobara, ogłasza zamiar ponownego kandydowania w wyborach prezydenckich.

Escobar był jednak wytrwały i nie zamierzał pozwolić, by sprzeczne z jego interesami cele się powiodły.

Codziennie ktoś ginął w rozpętanej przez Escobara wojnie.

Escobar odpowiada zamachem bombowym na siedzibę El Espectador.

Nazwisko Pablo Escobara obiegło czołówki gazet i stało się znane we wszystkich zakątkach świata.

Gacha był najbliższym współpracownikiem Escobara i jego głównym partnerem w interesach.

Koniec końców pomaga w schwytaniu drugiego z braci, co de facto oznaczało rozbicie organizacji, która najpierw rywalizowała z grupą stworzoną przez Escobara, a po jego śmierci praktycznie zmonopolizowała rynek.

Choć on akurat opowiada się przeciwko umowie ekstradycyjnej, opinia publiczna odpowiedzialnością za jego śmierć i tak obciąża Escobara.

Escobar wykonuje wobec władz państwowych pojednawcze gesty.

Zaledwie kilka dni po zaprzysiężeniu zostaje zabity przez blok poszukiwawczy kuzyn Escobara, Gustavo.

Przypierany do muru Escobar, coraz bardziej obawia się o bezpieczeństwo swoich najbliższych.

Jej historia zainspiruje Gabriela Garcia Marqueza, laureata literackiej nagrady Nobla i zapewne drugiego po Escobarze najbardziej rozpoznawalnego na świecie Kolumbijczyka, do napisania raportu z pewnego porwania.

Jak choćby odtworzona niemal minuta po minucie scena uprowadzenia przez ludzi Escobara Maruchy Pachon, bratowej zamordowanego Luisa Carlosa Galana.

W głosowaniu Zgromadzenia Narodowego nad zmianą przepisów o ekstradycji stosunkiem głosów 51 do 13 prawo zostaje zmienione na korzyść Escobara i jemu podobnym.

Od wejścia w życie dekretu do głosowania w Zgromadzeniu Narodowym toczyły się między władzami państwa i Escobarem intensywne, utrzymywane w tajemnicy negocjacje dotyczące szczegółowych warunków jego poddania się.

Escobar bowiem wybudował setki takich boisk i rzeczywiście wyciągnął dzięki nim z biedy i marazmu wielu utalentowanych zawodników.

Więc koniec końców i tak trafił przed oblicze Escobara.

Choć relatywizowanie zła wyrządzonego przez Escobara, mającego na sumieniu tysiące ludzkich istnień oraz jego osobistej odpowiedzialności za nie, to nieprzekraczalna granica, na której powinny kończyć się nie tylko porównanie do Maradony,

Futbol, kartele i śmierć w Kolumbii Pablo Escobara.

Zostaw też komentarz Escobar, jeśli dotarłeś do tego momentu.