Mentionsy

Jego nazwisko to Radik Tagirov.

Był nim Radik Tagirov, urodzony w 1982 roku mieszkaniec Kazania.

Potwierdzono, że DNA Tagirova pobrane od jego matki i później porównane z materiałem od niego samego pasuje do DNA pozostawionego na wielu miejscach zbrodni.

Tagirov został zatrzymany w dzielnicy Djerbyszki, na peryferiach Kazania, gdzie mieszkał.

W momencie zatrzymania, 38-letni Radik Tagirov prowadził na pozór zwyczajne życie.

Doniesienia mówiły, że żona i rodzina Tagirova nie miały pojęcia o jego mrocznej przeszłości.

Po przewiezieniu Tagirova do siedziby tatarskiej policji rozpoczęły się intensywne przesłuchania.

Według relacji śledczych i prokuratury, Radik Tagirov początkowo potwierdził swój udział w co najmniej 25 zabójstwach starszych kobiet.

Zwrócili uwagę, że Tagirov ani razu nie spróbował po prostu okraść swoich ofiar bez odbierania im życia.

Ta druga hipoteza zyskała na wiarygodności, gdy podczas przesłuchań Tagirov zaczął wspominać o swoim dzieciństwie i konflikcie z babcią.

Ekspertyzy DNA jednoznacznie potwierdziły obecność materiału genetycznego Tagirova na dowodach z wielu miejsc zbrodni.

Co więcej, w wynajmowanym mieszkaniu Tagirova w Kazaniu znaleziono niektóre drobne przedmioty mogące pochodzić z rabunków u ofiar, np.

Na zajutrz 2 grudnia sąd w Kazaniu zdecydował o tymczasowym aresztowaniu Radika Tagirova.

Rzeczywiście Tagirov przyznał, że w okresie po wyjściu z więzienia w 2010 roku silnie nadużywał substancji odurzających i że przestał brać narkotyki około 2018, gdy zaczął układać sobie życie na nowo w kazaniu.

W trakcie śledztwa i przygotowań do procesu na jaw wyszły szczegółowe informacje o życiu i osobowości Radika Tagirova.

Tagirov urodził się w maju 1982 roku we wsi Kinderi pod Kazaniem w ówczesnej tatarskiej ASRR .

Według późniejszych wyjaśnień, samego Tagirova to właśnie babcia wywarła duży wpływ na jego dzieciństwo.

W szkole Tagirov nie wyróżniał się szczególnie.

Przyjął panieńskie nazwisko matki, stając się formalnie Radikiem Tagirovem.

Po wyjściu z wojska Tagirov próbował ułożyć sobie życie.

Tagirov nie mógł zdobyć stałej pracy.

Według późniejszych zeznań, Tagirov w kolonii karnej nasłuchał się opowieści o samotnych emerytkach, które mają schowane oszczędności, które łatwo okraść.

Współwięźniowie dzielili się także patentami, jak zatrzeć ślady po włamaniu czy zabójstwie, choć nikt wtedy nie przypuszczał zapewne, że Tagirov zastosuje te rady w praktyce.

W głowie Tagirova zrodził się pomysł.

Tagirov potwierdził potem przebieg tego morderstwa.

Tagirov utrzymuje, że głównym motywem była dla niego chęć zdobycia pieniędzy na przetrwanie.

Sam Tagirov w jednym z pierwszych wywiadów po zatrzymaniu, eskortowany przez policjantów z zakrytą twarzą, przyznał, że ofiar nie liczył.

Okazało się, że Tagirov nie figurował nigdy w ewidencji chorych psychicznie ani uzależnionych.

Tagirov wysłuchał wyroku bez okazywania emocji.

Już w maju 2024 roku adwokat Tagirova wniósł odwołanie do apelacyjnego sądu okręgowego w Niżnym Nowogrodzie, sąsiedni okręg apelacyjny.

25 grudnia 2025 roku Sąd Najwyższy Rosji oddalił kasację, utrzymując karę dożywocia dla Radika Tagirova w mocy.

Historia Radika Tagirova od bezdomnego recydywisty po bezwzględnego seryjnego mordercę i w końcu dożywotniego więźnia jest tak przerażająca jak pouczająca.

Ofiary Tagirova były kobietami, które przeżyły wojnę, trudne czasy radzieckie i postsowieckie, by w jesieni życia paść ofiarą kogoś, kto wykorzystał ich dobroduszność i zaufanie.

Dziś Radik Tagirov siedzi w celi, najpewniej w jednej z kolonii karnych na dalekiej północy Rosji, jak Biały Łabędź czy Czarny Delfin.

Sprawiedliwości stało się zadość, choć w przypadku Radika Tagirova nadeszła ona dopiero po wielu latach.