Mentionsy

Najpierw, 23 grudnia nad ranem, Darrell Ferguson włamał się do mieszkania dwóch mężczyzn i zagroził, że wróci ich zabić, jeśli wezwą policję.

Darrell Wayne Ferguson urodził się 30 stycznia 1978 roku w Phoenix, lecz jako małe dziecko trafił z rodziną do Dayton, gdzie dorastał w cieniu kolejnych związków matki i narastającego napięcia z ojczymem.

Jednak dokumenty o Fergusonie nie są wygodne.

Ferguson był bardzo związany z matką.

Ferguson relacjonował bowiem, że po odejściu ze szkoły pracował jako stripteaser i że był streetfighterem, czyli uczestnikiem nielegalnych podziemnych walk ulicznych.

Relacje intymne Fergusona w granicach tego, co sam ujawnił, były naznaczone przemocą.

W tej opowieści uzależnienie Fergusona nie jest tylko chemiczną zależnością, a całym światem, w którym pieniądz i narkotyk podążają tą samą krwawą drogą.

Biegła oceniająca stan psychiczny Fergusona wskazała, że w ciągu życia przypisywano mu różne rozpoznania, z których część miała źródło w jego własnych deklaracjach, np.

Ferguson próbował odebrać sobie życie spożywając trutkę na szczury.

Ferguson miał być oceniany także w Green Memorial Hospital i kierowany do programu leczenia uzależnień, którego jednak nie podjął.

Na tym tle w listopadzie 2001 roku zapadła decyzja, na mocy której Ferguson został skierowany do ukończenia programu leczenia w Talbert House w Cincinnati.

Dla Fergusona nie był to zatem jedynie wybór terapeutyczny.

Nim przejdę do szczegółowego opisu popełnionych przez Darrella Fergusona zbrodni, przedstawię Wam pokrótce tło tych tragicznych wydarzeń, a mianowicie miasto Dayton.

W tym sensie historia Fergusona jest historią człowieka, który nie tylko miał problem z prawem, ale poruszał się w mieście, gdzie, jak wskazywały federalne analizy dotyczące zagrożeń narkotykowych, kokaina, marihuana, heroina i crack stanowiły istotne problemy.

Pojawia się też Seat Towing Service, firma holownicza, do której Ferguson dotarł po drugim zabójstwie i gdzie prosił znajomego o podwiezienie.

W tym segmencie przedstawię Wam szczegółowy opis tragicznych zdarzeń, zapoczątkowanych około 4 nad ranem 23 grudnia, kiedy to Darrell Ferguson włamał się do mieszkania dwóch mężczyzn, Jamesa Nicholsona i Williama Farrella.

Nicholson poruszał się na wózku, toteż Ferguson bez trudu go obezwładnił.

Nie był dla niego całkowicie obcy, gdyż znał go dzięki temu, że matka Fergusona była kiedyś żoną brata Kinga.

W dokumentach zapisano, że najpierw rozmawiali przez jakiś czas, a dopiero potem Ferguson zaatakował.

Po zabójstwie Ferguson zabrał z domu Kinga telewizor i radiomagnetofon, a więc rzeczy, które w tamtych latach dało się szybko spieniężyć.

Po popełnieniu zbrodni, Ferguson pojechał do sklepu Mayer i kupił złoty spray, żeby hafować, czyli wdychać opary farby dla szybkiego odurzenia.

Ferguson nie szukał rywala, szukał łatwego celu.

Po wyjściu z domu Fugatów, Ferguson nie uciekł daleko.

Ferguson skłamał wtedy, że to efekt bójki.

Ferguson chciał obejrzeć telewizyjne wiadomości.

Wtedy według relacji Ferguson powiedział, że to on jest zabójcą.

Następnie Ferguson zapytał, jak sprać krew z ubrań.

Ferguson pojawiał się bowiem w miejscach publicznych, prosił o podwiezienie, tłumaczył krew na spodniach bójką, a potem, co w aktach brzmi jak jeden z najbardziej obciążających gestów, sam zaczął mówić o zabójstwach w towarzystwie znajomych w trakcie oglądania telewizyjnych wiadomości.

W dochodzeniu ważną rolę odegrały skradzione przedmioty i informacje, że Ferguson przekazał część łupu kobiecie w zamian za krak.

Biegła z zakresu badań DNA, przeanalizowała plamy krwi na butach Fergusona i wykazała profile mieszane, w których ofiary były możliwymi dawcami, z podaniem bardzo wysokich prawdopodobieństw wykluczających przypadek.

W aktach odnotowano również, że Ferguson złożył policji szczegółowe wyjaśnienia, zgodne z ustalonymi faktami, a także zarejestrowane na wideo przyznanie się.

Ferguson przebywał wtedy w domu Irmy Hess, kobiety u której prał ubrania i gdzie przeczekał czas po zbrodniach.

Akt oskarżenia przeciwko Fergusonowi był rozbudowany, bo obejmował nie tylko trzy zabójstwa, lecz także serię czynów towarzyszących, a przede wszystkim szczególne okoliczności kwalifikujące sprawę, do kary śmierci w prawie Ohio.

Ferguson zrobił coś odwrotnego.

leczenie ADHD i zaburzeń dwubiegunowych, epizody psychotyczne wywołane narkotykami, historię uzależnień i prób samobójczych, a także fakt, że Ferguson odmawiał przyjmowania leków w areszcie, twierdząc, iż bez nich funkcjonuje lepiej.

Raport ułaskawieniowy podaje, że w strukturze wyroku poszczególne punkty były konsolidowane, a w efekcie Ferguson otrzymał 3 kary śmierci na skonsolidowanych kwalifikacjach zabójstwa, dodatkowo liczne kary terminowe za włamania i rozboje oraz 5 lat za mataczenie.

W wątku łagodzącym wskazano, że Ferguson cierpiał na ADHD, był leczony z powodu zaburzeń dwubiegunowych i miał długą historię uzależnień.

Jeśli gdzieś w tej historii słychać echo powieści, to w scenie, którą Ferguson sam zbudował przed sądem.

Fergusona reprezentował adwokat Gary Crimm, który nie złożył ani mowy otwierającej, ani końcowej.

Po pierwsze wskazano, że Ferguson nie złożył wniosku o ułaskawienie.

Po drugie, w relacji dotyczącej samego Fergusona pojawiają się stwierdzenia o jego postawie w zakładzie karnym.

Media natomiast podawały, że Ferguson nie prosił o ułaskawienie, a Taft i tak podkreślał, że go nie udzieli.

Ferguson stał się tym samym najmłodszą osobą straconą w Ohio od 1962 roku.

Ferguson mordował ludzi w ich domach, wybierając osoby, które były starsze, schorowane lub z niepełnosprawnościami i które wpuściły go do środka, bo go znały, a potem konsekwentnie dążył do własnej śmierci.