Mentionsy

No i masa różnego rodzaju stresów, ciągły ten taki Jurek, który się porównuje z innymi, ciągłe takie szukanie intensywne Boga, które kończyło się depresjami.

Wstety, niestety, bo można pomyśleć, no co jest dobrego, jak człowiek odchodzi gdzieś, nazwijmy to tym naszym językiem religijno-kościelnym, jak człowiek odchodzi od Boga i idzie sobie swoją drogą.

Nie wiem, czy w ogóle jesteśmy w stanie odejść od Boga.

I pamiętam takie trzy momenty w moim życiu, w tych takich intensywnych poszukiwaniach Boga, że jak się modliłem, to miałem takie przekonanie, że takie zrozumienie do mnie przychodzi, bo ja się wtedy modliłem w takich bardzo trudnych momentach mojego życia.

A propos teologicznych rzeczy, to też jakby to jest ciekawy temat, że my sobie tak teologicznie układamy Boga, a potem Bóg pokazuje, a ja mam w nosie twoją teologię, zadziałem w ten sposób.

Ani do niej, ani do Boga, ani do moich kolegów.

Oczywiście to wszystko wymykało się spod kontroli i było tragedią również, ale jakoś względnie próbowałem poukładać swoje życie, ale nie zapraszając tam Boga, nie?

Gosia zaczęła szukać na nowo Boga, nie?

I ja zacząłem płakać i mówić do Boga coś takiego.

Pomyślałem i mówię do Boga, mówię, Boże, przecież

W momencie, kiedy uwielbiałem Boga w domu, moja córa spała, oni byli w szpitalu, a ja po prostu zanurzyłem się w uwielbienie, zacząłem uwielbiać Boga, uwielbiać Go, wiesz.

Że Ty tak nagle zacząłeś zdecydowanie pragnąć Boga?

I tak samo jak ludzie idą radzić sobie z różnymi problemami w taki, a nie w inny sposób, ja miałem takie przekonanie, że jak zacznę szukać Boga i znajdę Go na nowo, ja Ci mówię po prostu o moich przemyśleniach, które miałem, nie?

I ja chyba pierwszy raz w życiu zacząłem szukać Boga nie dla siebie samego, nie dla tej mocy, o której rozmawialiśmy na początku, nie dlatego, żeby, wiesz, żeby się czuć wspaniale i nie wiadomo, co tam przeżywać z Bogiem, tylko chciałem znaleźć Jezusa, który uleczy mojego syna.

I wiesz, jak ja uwielbiałem Boga i pamiętam ten moment taki jeden,

Nie bałeś się po prostu Boga i być przed Nim sobą, nie?

Tylko wtedy już zacząłem bardziej zbliżać się do Boga, więc jak wchodziłem na terapię, to zacząłem mówić o moich, no to niech Pan opisze swoje przeżycia.

Ja mówię, no modliłem się, czytałem Biblię, uwielbiałem Boga, nie?

Że to jest niesamowite, że tak naprawdę żadne religijne postępowanie w naszym życiu, narzucanie sobie jakiegoś jarzma w postaci to teraz się będę modlił pięć godzin i się coś wydarzy, bo Bóg mnie wysłucha, no bo wiesz, jak ktoś się pięć godzin modli, no to chyba już musi do Boga wysyłać.

I że ty tak jakby przeszedłeś do Boga, tak nagle tak wróciłeś do Niego, nie z powodu tego, że stwierdziłeś, okej,

To nie było na zasadzie takiej, że po prostu jakoś ruszyłeś w kierunku Boga i okazałeś się tym takim świętym, takim dobrym chrześcijaninem, który jednak pragnie Boga.

I ta perspektywa, ona gdzieś narzuca zupełnie inny obraz Boga.

Ale to, że ufaliśmy Bogu i że chodziliśmy, jakby przychodziliśmy ze wszystkim do Niego i radziliśmy się też Boga, to myślę, że nas uchroniło przed wieloma rzeczami, które mogły się wydarzyć.

Ja przechodzę z tym do Boga.