Mentionsy

Kiedy Nawrocki został szefem IPN-u, Śledziu skomentował to słowami.

Nawrocki mówił, że poznał Śledzia w zakładzie karnym w Gdańsku, gdy jako pracownik IPN-u prowadził tam zajęcia edukacyjne dla 50 osadzonych.

Rzeczniczka służby więziennej powiedziała, że w czasie, kiedy niby Nawrocki miał odwiedzić ten zakład karny, nie odbywało się żadne zajęcia z pracownikami IPN-u.

A po trzecie, Nawrocki jako szef IPN-u zabraniał pracownikom wydawania książek poza instytutem.

A biografia Nikosia oczywiście nie wyszła pod auspicjami IPN-u.

Pracował już w IPN-ie, miał skończone studia, żonę, dzieci.

Według ostatniego raportu Najwyższej Izby Kontroli, Nawrocki, jako prezes IPN-u, wydatkował publiczne środki z naruszeniem prawa.

Nawrocki przez 26 miesięcy korzystał z jednego pokoju gościnnego za darmo, chociaż wiceprezes IPN-u, który zajmował ten sam pokój wcześniej, płacił za niego 2000 zł miesięcznie.

IPN miał obchodzić ustawę o zamówieniach publicznych.

Obsługa prawna jednego z biur IPN-u była świadczona przez zewnętrzny podmiot, co przez 3 lata pochłonęło prawie pół miliona złotych.

Środki IPN-u trafiły do znajomych Nawrockiego, na przykład do jednego klubu bokserskiego, którego właściciel nazywał Nawrockiego swoim przyjacielem na Facebooku.

Jest także pracownikiem IPN-u.

Motyka powiedział, że w ciągu ostatniego roku w Kolegium IPN było omawianych więcej spraw pracowniczych niż w ciągu poprzednich kilku lat w Radzie IPN.

Na mnie duże wrażenie zrobiła troszeczkę wcześniejsza sprawa, która wracała reministencjami w postaci procesów sądowych, gdzie trzy pracownice wydziału lustracji prezes wyrzucił dlatego, że miały śmiałość roześmiać się na spotkaniu z prezesem, kiedy on powiedział, że wszyscy pracownicy IPN świetnie zarabiają i dostali świetne podwyżki.