Mentionsy

Chodzi mi oczywiście o Lucyfera.

Super, super złol w historii literatury, czyli Lucyfer.

I teraz tak, jest kilka ciekawych fragmentów w trakcie tej rebelii i jeden jest najbardziej niesamowity dialog z aniołem Abdjelem, jaki Lucyfer prowadzi.

I oczywiście Lucyfer się z tym nie godzi, no bo on jest pysznym aniołem, ale to, co jest bardzo ciekawe, to anioł mówi...

Jakby to jest taki, to jest echo, do którego będziemy cały czas wracali, bo ta kwestia tego, że lepiej jest rządzić w piekle niż służyć w niebie, to jest można powiedzieć taka mantra Lucyfera.

I tutaj jakby mowa jest o tym, że Lucyfer jest niewolnikiem jakiejś swojej niższej funkcji, a tą niższą funkcją w tym wypadku jest właśnie pycha i chęć zaskarbenia sobie władzy.

I tutaj odczytanie jest takie, że Lucyfer woli służyć czemuś niższemu, więc Ergo jest niewolnikiem tej jakiejś niższej swojej funkcji.

Bo Lucyfer leci na misję, żeby znaleźć granicę piekła i znajduje tą granicę i znajduje wrota, ale ktoś tych wrot strzeże.

No i Lucyfer, ponieważ jest pysznym duchem, to mówi...

Odejście stąd, bo was ukatrupię, to jak stoicie, ja jestem Lucyfer, jestem wielkim duchem, won mi stąd i tak dalej i tak dalej.

I najpierw po prostu ci tam chcę powiedzieć, jak ten jeden pokrak i Lucyfer mierzą, kto z nich ma, że tak powiem, dłuższą włócznię i mówią następujące rzeczy.

I koniec końców potem potwór bardziej przypomina już Lucyfera, bo jest pełen rozgoryczenia i złości i chęci zniszczenia.

Tutaj no jakby trzeba rozpocząć od tego, że Bóg, ponieważ jest Bogiem, jest świadom wszystkiego i mniej więcej w tym czasie, kiedy Lucyfer ucieka z piekła i zwodzi Uriela, on mówi następującą rzecz.

To jest super fragment, ponieważ po pierwsze on stoi w takiej trochę opozycji do tego, o czym jakby Lucyfer mówił, bo Lucyfer słucha czegoś, co nie jest najwyższe, a tym czymś, co nie jest najwyższe jest pycha, rządza władzy, chęć zniszczenia.

Główną postać tego poematu, czyli Lucyfera.

To jest super i dlatego tak kocham ten poemat i mać za nim on jest super, bo Lucyfer jest taką archetypową, można powiedzieć, postacią, która reprezentuje pewną postawę wobec świata.

Więc ten duch Lucyfera, który Milton stworzył, dlatego moim zdaniem jest super, jest wieczny.

Tak samo tutaj Lucyfer, tylko że Lucyfer ma to do siebie, że jest znacznie bardziej złożony

Moim zdaniem, gdzie Lucyfer coś tam mądrego powiedział, co też brzmi ciekawie, jest to, kiedy on opisuje stan raju.

To się pojawia na samym początku poematu i to nam właśnie pięknie buduje, to o czym mówię ci cały czas, tą postawę Lucyfera.

Jak mówiłem, a to już wynika z tego, co mówiliśmy wcześniej, Lucyfer jest krętaczem, ponieważ zwiódł zarówno swoje potomstwo, czyli grzech i śmierć, i zwiódł też samego anioła Uriela, który wskazał mu drogę do raju, będąc tego nieświadom, ponieważ Lucyfer przyjął postać młodzieńca pięknego anioła i jakby znowu swoim blaskiem zajaśniał.

Jest taki fragment trochę ckliwy, kiedy Lucyfer sam jakby trochę mu jest żal tych ludzi i mówi następującą rzecz.

No i tutaj powinien już tobie się malować bardzo dobrze ten archetyp Lucyfera, można powiedzieć.

Też jest oczywiście fragment zazdrości, bo szatan też zazdrości, zazdrości w tym wypadku Jezusa, bo kiedy Bóg powiedział, oto jest Syn mój, Mesjasz i Król, to wtedy szatan zaczął zazdrościć oczywiście, więc to jest kolejny z aspektów tej postaci, jaką jest Lucyfer.

I tutaj też jest ciekawe to, że Lucyfer sam się reflektuje, że w sumie nic dobrego go nie spotka już.

I zestawienie tego z Lucyfery moim zdaniem jest bardzo błyskotliwe.

Pycha, to jest pycha Lucyfera tutaj, że on może w jedną chwilę zepsuć to, co on tworzył przez kilka dni.

I później jest super jakby refleksja też Lucyfera, bo on mówi następującą rzecz.

No i już zupełnie ostatnia rzecz, która charakteryzuje nam Lucyfera.

Kolejna taka charakterystyka Lucyfera.

I to jest moim zdaniem, wypisz wymaluj, ta właśnie motywacja Lucyfera.