Mentionsy

Ten film w całości zdobył 8 Oscarów, a nosi on tytuł Kabaret.

Mamy tutaj połączenie dekadencji klubu, kabaretu z realiami ówczesnych Niemiec, czyli powolnym rozkładem wartości społeczno-politycznych i dojściem nazistów do władzy.

Ona gra ekstrawertyczną aktorkę kabaretu, której zależy tylko i wyłącznie na sławie.

Jest to osoba, która przewodzi kabaretowi.

Jest to postać, która relacjonuje problemy społeczne w formie kabaretu.

Przyjdź do kabaretu, usiądź, pobaw się, tu wszystko jest piękne, tutaj orkiestra jest piękna, wszystko jest wspaniałe.

Bo kabaret w takim trochę krzywym zwierciadle, tutaj celowo tego słowa używa, przedstawia nam świat.

Przede wszystkim Bob Fosse zestawia nam dramatyczne wydarzenia zewnętrzne ze scenami kabaretu.

Na pewien sposób kabaret jest takim właśnie krzywym zwierciadłem świata, który w cyniczny sposób nam mówi o jego problemach.

I to jest o tyle intrygujące, że to jest albo bardzo podobne, albo dokładnie te same słowa, które są w tej cynicznej piosence z kabaretu, dotyczącej pieniędzy.

No na przykład inna sytuacja z kabaretu.

I na scenie kabaretu to jest wszystko śmieszne i zabawne, bo takie ma być, bo to jest kabaret właśnie.

Mamy to przeplatywanie dekadentyzmu kabaretu i realiów świata.

Kabaretu pełnego dekadentyzmu, cynizmu i tego typu rzeczy.

Wydaje mi się dość znamienite jest to, że ten kabaret pełni funkcję odskoczni od problemów, jakie wtedy panowały.

I zresztą to też, jak mówiłem wcześniej, mamy tą klamrę kompozycyjną, gdzie mistrz ceremonii na początku i na końcu zaprasza do kabaretu mówiąc, że tu jest dobrze, tu możesz się rozerwać, tu wszystko jest piękne, tu nawet orkiestra jest piękna.

Życie to kabaret, która jest właśnie śpiewana w kabarecie i też to jest o tyle przerażające.

Orkiestra jest piękna, życie jest kabaretem i to jest ta klamra kompozycyjna.

Z tym, że i to jest bardzo intrygujące, na początku widzimy jak naziści są wyrzucani z kabaretu, a na sam koniec widzimy ich w krzywym zwierciadle, kiedy kamera się przesuwa przed napisami i widzimy ich jak są wśród widzów.

I od nas zależy, czy będziemy na to uwagę zwracali, czy może będziemy traktowali życie jak kabaret i skupiać się tylko na tym, że tu wszystko jest piękne, nawet orkiestra jest piękna.

Wydaje mi się, że najbardziej istotne jest sformułowanie, że życie to kabaret.

Życie to kabaret.

Nasza rozrywka, nasze media społecznościowe są czymś, co świetnie tę funkcję, którą Kabaret pełnił w tym musicalu, pełnił.

Tak jak kabaret.

Czy życie to kabaret, a może jeszcze jakaś inna?