Mentionsy

Znowu omawiamy Dostojewskiego.

Dostojewski.

Pamiętam, jak ja to czytałem i dość mocno mnie zmyliły te dwa fragmenty, jakie są na samym początku, od których Dostojewski otwiera tą rzecz, od Puszkina i od Ewangelii.

I zanim jeszcze w ogóle te idee opanowały tak ludzi doszczętnie, jak my wiemy historycznie, to Dostojewski nam taką książkę tworzy, gdzie moim zdaniem pięknie odczytuje to, co się może wydarzyć w społeczeństwie.

Przedstawia to Dostojewski w taki sposób, który wcale nie robi z tej przemowy czegoś, co przynosi jakiś wielki skutek pozytywny, nie?

To, co pisze Dostojewski tutaj jest ponadczasowe, ale to jest to samo, co Sokrates wtedy robił, co nie?

No ale wiadomo, w tym świecie Dostojewskiego masz właśnie to pokazane, że ci bohaterowie myślą sobie właśnie, że mogą tak wolną ręką robić tego typu rzeczy, ale potem się łamią wszyscy i to jest zbyt duży ciężar na nich.

Jacy ci wielcy angielscy autorzy przewidzieli, jak totalitarny system może działać, a tutaj Dostojewski to w jednym akapicie po prostu nam pisze plan Wiechrowińskiego, który się potem ziszcza.

Co tutaj Dostojewski nam zauważył?

Tego jakie my mieliśmy wrażenia z tego, no bo rozmawialiśmy, porównywaliśmy gdzieś tam sobie do Zbrodni i Kary, do innych powieści czy dzieł Dostojewskiego, które mieliśmy okazję czytać, no i tak stwierdzaliśmy, że jednak ja bym na przykład dał idiocie tutaj przewagę, tak.

I to też jest ciekawe, bo zobacz, nawet z czymś takim Dostojewski nie zatrzymał tego, co się wydarzyło w Rosji, jak już o tym mówiliśmy kiedyś.

To, że on jest karykaturą jakiegoś pisarza, z którym się Dostojewski nie lubił już w trakcie tego.

Dostojewski zauważył coś.

Tutaj właśnie dostrzegam te połączenia z Fight Clubem i Dostojewskim, Saxlejem Dostojewskim, Orwelem Dostojewskim, Bradberem też.

Dostojewski nie miał prawa tego przewidzieć, bo nie zna przyszłości.

I my jesteśmy o tyle mądrzejsi od takich osób, nawet jak Dostojewski, że wiemy, co było po tym, jak on już umarł.

To jest ta sama idea zawarta po prostu w innej książce Dostojewskiego, co jest super, że on właśnie wraca do takich rzeczy.

No masz te wyższe potrzeby i to jest moim zdaniem świetne i Dostojewskiem tutaj to maluje w taki sposób, że ten utylitaryzm, utylitaryzm przepraszam, to są właśnie te cudze słowa, cudze frazesy, jakby rzeczy jakie ludzie powtarzają i to moim zdaniem też jest refleksja warta, żeby poświęcić chwilę na nią.

To mi się podoba u Dostojewskiego, że masz pozytywne i negatywne cechy u tych bohaterów.

Połapać się w tym jest trudno, a jeszcze najbardziej uwielbiam to, że w książkach Dostojewskiego oni mają po kilka imion i albo ksywek, przezwisk i to zawsze trzeba się połapać, o kim jest mowa.

Tak u Dostojewskiego muzyka gra coraz głośniej, ale nie wiesz nawet dla kogo i po co.

Widzi jakby świat i różnorodność wewnątrz świata jako różnorodność narodów, ale potem postrzega naród, przynajmniej Szatow tak postrzega, który nie jest do końca, wiemy on na pewno nie jest Dostojewskim jakby, no bo przecież on nie jest wierzący.

Mówi, że nie wierzył Boga, a Dostojewski jednak wierzył.

To jest właśnie ten geniusz, że tu nie można czytać tego i stwierdzić, że jakaś postać jest Dostojewskim.

To jest wszystko i tak gdzieś tam w standardzie Dostojewskiego mierzone, ale idiocie dałbym przewagę.