Mentionsy

Wokulski był nowoczesny zbyt wcześnie.

Wokulski, lalka, self-made man.

W powieści Prusa jest taki moment, w którym Stanisław Wokulski patrzy na swoje ręce.

Wokulski to klasyczny XIX-wieczny self-made man.

Droga Wokulskiego na szczyt to nie był amerykański sen, pełen uśmiechów.

Wokulski uczył się handlu od podstaw, obserwując mechanizmy sklepu, psychologię klienta i brutalną logikę kredytu.

Wokulski nie wrócił stamtąd jako złamany człowiek.

Tu musimy zburzyć mit Wokulskiego jako samotnego geniusza.

To dzięki niemu Wokulski wchodzi w gigantyczne dostawy dla armii carskiej.

Wokulski jedzie na Bałkany z desperacji.

Wokulski staje się milionerem, bo jako jeden z niewielu w Warszawie patrzy na świat jak na szachownicę.

Wokulski po powrocie nie zachowuje się jak typowy bogacz, który chce tylko konsumować i lśnić.

I tu pojawia się genialny kontrast, który Prus zarysował w rozmowach Wokulskiego z Julianem Ochockim.

Wokulski go rozumie, bo sam jest z tego świata.

Wokulski próbuje budować nowoczesny klaster biznesowy z ludźmi, którzy nie odróżniają inwestycji od hazardów karty.

Traktują majątek Wokulskiego jak bardzo wygodne narzędzie.

Wokulski zderza się z brutalną prawdą.

Wokulski tragicznie chce tego świata, ale jednocześnie go nienawidzi za jego pustkę.

Najciekawsze jest jednak to, co Wokulski robi ze swoimi pieniędzmi, gdy nikt z wyższych sfer nie patrzy.

W relacji z Izabelą Łęcką Wokulski działa transakcyjnie.

Wokulski pomaga biednym, bo podświadomie szuka tam potwierdzenia własnej tożsamości.

Czy historia Wokulskiego to tylko opowieść o dawnej Warszawie?

Wokulski odkrywa coś, co boli do dziś.

Wokulski jest pierwszym w polskiej literaturze obrazem kapitalisty, który odkrywa, że pieniądz nie rozwiązuje problemu tożsamości.

Wokulski był najnowocześniejszym człowiekiem swoich czasów.

Na końcu powieści Wokulski znika.

Pamiętacie ostatnie słowa Rzeckiego nad listem o Wokulskim?

Wokulski nie umarł całkowicie.

Wokulski wysiadł.

Wokulski zbudował majątek.