Mentionsy

Wokulski.

Przypadek Wokulski.

W poprzednim odcinku przyglądaliśmy się miłości Wokulskiego jak inwestycji.

Wokulski jest przekonany, że jeśli odpowiednio zaplanuje działania, zdobędzie majątek i poprawi swoją pozycję społeczną, to także uczucie da się zrealizować.

Czy właśnie ta niezwykła inteligencja Wokulskiego, jego analityczny umysł, zdolność przewidywania i strategicznego myślenia nie jest jednocześnie największą przeszkodą w budowaniu relacji?

Historia Wokulskiego staje się tu doskonałym studium przypadku, bo być może jego problem nie polega na tym, że kochał niewłaściwą osobę, lecz na tym, że próbował rozwiązać emocjonalną zagadkę narzędziami rozumu.

Wokulski, Lalka.

Stanisław Wokulski to człowiek, którego umysł jest precyzyjnym narzędziem.

Wokulski nie przegrywa dlatego, że jest głupi czy naiwny w potocznym tego słowa znaczeniu.

Sprawdzimy jak Wokulski, cytując narratora, stwarzał sobie światy, które nie istniały.

Wokulski patrzy na Izabelę Łęcką i widzi w niej skomplikowany tekst, który, jak wierzy, tylko on potrafi odczytać.

Ale nie Wokulski.

Wspomniany już słynny serwis z prezentu staje się dla Wokulskiego testem inteligencji panny Izabeli.

Wokulski oszukiwał samego siebie z taką samą energią, z jaką zdobywał majątek.

Wokulski odwiedza salon Łęckich i widzi tam Starskiego.

Wokulski jednak idzie inną drogą.

Wokulski przenosi winę z Izabeli na system, na wychowanie, na epokę.

Wokulski wierzy w sprawczość.

Wokulski chce stać się dla Izabeli przeznaczeniem.

Wokulski chciał ją opętać dobrodziejstwami.

Inteligencja Wokulskiego pozwoliła mu opanować mechanizmy giełdowe, ale całkowicie zawiodła w przewidzeniu reakcji ludzkiego ego, na poczucie bycia kupionym.

Wokulski staje przed lustrem.

Geist to Wokulski, który przestał kochać czysty intelekt oddany idei postępu.

Wokulski na moment odzyskuje tam jasność widzenia.

Wokulski patrzy na odkrycia Geista i zamiast zobaczyć w nich drogę do osobistej wolności, on zaczyna je dopasowywać do panny Izabeli.

Wokulski nie wraca do Warszawy, bo kocha Izabelę w sposób prosty.

Angielszczyzna Starskiego, wspólny kod językowy, z którego Wokulski jest wykluczony i lekkość, z jaką Izabela go zdradza, to są fakty, których nie da się zrozumieć głębiej.

To chwila, w której Wokulski, czując jak pęka mu serce, czuje też jak rozpada się jego umysł.

Bo w tym pociągu Wokulski widzi nie tylko niewierność kobiety.

Jeśli mamy wyciągnąć wniosek z upadku Stanisława Wokulskiego, musi być on oparty na tym, co Prus zostawił w tkance powieści.

Po pierwsze, Wokulski zainwestował w Izabelę całą swoją tożsamość.

Po drugie, Wokulski to człowiek pomiędzy.

Po trzecie, Wokulski popełnił błąd, który często popełniają ludzie wybitni.

Wokulski przegrał, bo próbował uleczyć swoje kompleksy i brak miejsca w społeczeństwie przy pomocy drugiej osoby.

Stanisław Wokulski stracił wszystko, bo był zbyt dumny, by przyjąć najprostszą prawdę o świecie.

Bo może całą historię Wokulskiego odczytujemy w zbyt oczywisty sposób?

Czy Wokulski mógł być jednak człowiekiem szczęśliwym?