Mentionsy

Puszek stał na środku lotniska i czuł, że to zdecydowanie za dużo świata jak na jednego królika.

Aleks, szepnął Puszek, chwytając przyjaciela za łapkę, czy to miejsce zawsze jest takie głośne?

Puszek spojrzał na ogromne okna, za którymi stały samoloty.

Puszek i Aleks.

– zapytał Puszek.

– przerwał mu Puszek.

Puszek poczuł, jak serce robi mu bób.

Aleks, wyszeptał Puszek przerażony.

Puszek przełknął ślinę.

Jęknął Puszek.

– krzyknął Puszek.

– Aleks – powiedział Puszek drżącym głosem.

Puszek siedział przy oknie i nie mrugał.

Puszek przełknął ślinę.

Puszek!

Tak tylko pytam, burknął Puszek.

Tak długo, że Puszek zdążył zjeść kanapkę, zapytać czy już są na miejscu i nadać chmurom imiona.

Nie, ja się martwię, poprawił Puszek.

Puszek się ożywił.

Puszek trochę się uspokoił.

Puszek wyjrzał przez okno.

Gdy zeszli z pokładu, Puszek nagle się zatrzymał.

Puszek odkrył, że są różne rodzaje strachu.

Puszek siedział nieruchomo, jakby bał się, że jeden zły ruch sprawi, że odleci bez samolotu.

Skoro dzieci przeżyły, to ja też dam radę, mruknął Puszek.

Wygląda jak księżyc, powiedział Puszek.

Kiedy wysiedli na górze, Puszek aż przysiadł.

Zapytał Puszek.

Puszek liczył kroki.

Nagle Puszek się zatrzymał.

Albo wyprzedza nasze marchewki, dodał Puszek.

Puszek podniósł ją ostrożnie.

Puszek spojrzał na Aleksa.

Plaja Negra była zupełnie inna niż wszystkie plaże, jakie Puszek widział do tej pory.

Aleks, szepnął Puszek, ja się boję, że się pobrudzę na zawsze.

Puszek postawił łapkę na piasku i zamarł.

Puszek zdjął buty.

Zaczęli iść wzdłuż brzegu i wtedy Puszek zauważył ruch.

– Kraby nie patrzą – szepnął Puszek.

– zapytał Puszek.

Puszek podszedł bliżej i znalazł marchewkę.

— oburzył się Puszek.

zapytał Puszek ostrożnie.

Puszek spojrzał na marchewkę.

Wyspa wiatru, dodał Puszek.

Aleks, powiedział Puszek cicho.

Puszek zorientował się, że to poważna sprawa, gdy jego uszy zaczęły zachowywać się jak dwie chorągiewki.

– zapytał Puszek.

Puszek przyglądał się uważnie.

– krzyknął Puszek i rzucił się w pogoń.

Puszek biegł, potykał się, wstawał, znów biegł.

– Puszek!

Ale Puszek nie słuchał.

Puszek zamrugał.

Puszek poczuł coś dziwnego, jakby już nie bał się tak bardzo.

Puszek rozwiązał sznurek.

Puszek spojrzał na Aleksa.

Aleks, powiedział Puszek szeptem, ta wyspa wygląda jakby ktoś ją narysował bardzo dokładnie.

Ale ona oddycha, pisnął Puszek.

Puszek był cichy.

Puszek podniósł ją drżącą łapką.

Puszek spojrzał na Aleksa.

— zapytał Puszek.

Puszek spojrzał na swoje uszy.

Ale Puszek nagle jedną odłożył.

Aleks – powiedział Puszek.

Puszek oparł głowę o jego ramię.