Mentionsy

Dorotka nie lubiła galerii handlowych.

Dorotka zsunęła swój plecak pod krzesło, a mama zdjęła kurtkę i przewiesiła ją przez oparcie obok.

Dorotka też zdjęła swoją.

Mama zaczęła, a Dorotka uśmiechnęła się niewinnie.

Nie chcę, powiedziała Dorotka.

Dorotka też sięgnęła po swój.

Dorotka znała to uczucie.

Dorotka dmuchnęła w kubek i zrobiła wielkie f... Mama zaczęła opowiadać o zakupach, o tym, że muszą jeszcze zajrzeć do sklepu z butami, bo wyrosłaś z wszystkiego naraz.

Dorotka szturchnęła ją łokciem.

Dorotka przestała, ale nie przestała patrzeć.

Dorotka została sama przy stoliku.

Dorotka chciała powiedzieć hej, ale język jej się przykleił do podniebienia.

Dorotka, gdzie moja kurtka?

Dorotka spojrzała na oparcie krzesła.

Mama rozejrzała się, przestraszona bardziej niż Dorotka kiedykolwiek ją widziała.

A Dorotka już wiedziała jedno, to nie zniknęło samo.

Dorotka wyskoczyła z krzesła tak szybko, że jej czekolada prawie się przewróciła.

Dorotka!

Dorotka zacisnęła usta.

Dorotka poczuła, jak robi jej się zimno.

Nie pomylił, Dorotka powiedziała szybciej niż chciała.

Dorotka od razu weszła w rolę.

Dorotka poczuła dumę, ale tylko na sekundę, bo po chwili przyszło drugie uczucie – złość.

Dorotka widziała, że jest wściekła na siebie.

Dorotka wzięła mamę za dłoń.

Dorotka stanęła bliżej.

Dorotka wstrzymała oddech.

– Dorotka niemal krzyknęła.

Dorotka pokręciła głową.

Dorotka, wróćmy do stolika.

Wyszły z pokoju, a Dorotka czuła się jak w filmie.

Przy stoliku Dorotka od razu uklękła i zaczęła szukać.

Dorotka odkleiła ją ostrożnie.

Dorotka poczuła, jak włosy stają jej dęba.

Dorotka poczuła, że to już nie jest tylko kurtka mamy.

Dorotka zaczęła.

Dorotka ścisnęła swoją karteczkę.

Mamo, on nie uciekł od razu, powiedziała Dorotka nagle.

Dorotka miała wrażenie, że centrum handlowe nagle stało się labiryntem.

Dorotka podeszła bliżej.

Dorotka.

Dorotka nagle poczuła, że ma w kieszeni swoją własną małą rzecz – karteczkę z kotem.

Dorotka, to nie była pomyłka.

Dorotka przygryzła wargę.

Dorotka przysunęła się i udawała, że też chce pluszaka, ale tak naprawdę obserwowała.

W koszyku leżał zgnieciony paragon, a na nim to samo logo, które Dorotka widziała na czapce.

Dorotka wzięła paragon, ostrożnie, jak prawdziwy detektyw, i pokazała ochroniarce.

Dorotka, skąd ty?

Bo ja patrzę, powiedziała Dorotka cicho.

Dorotka i mama ruszyły razem.

Dorotka też to wiedziała.

Kiedy doszły do kiosku, Dorotka zobaczyła go od razu.

Dorotka poczuła, jak serce wali jej jak młotek.

Dorotka ścisnęła karteczkę w dłoni tak mocno, że aż ją zabolało, bo mężczyzna spojrzał na Dorotkę i mrugnął do niej, jakby mówił, sprytna jesteś, a potem ruszył w stronę drzwi.

Mama odruchowo przyciągnęła Dorotka do siebie.

Dorotka, zostań przy mnie.

Dorotka poczuła, jak w środku wszystko jej krzyczy.

Dorotka złapała jedną, szybko, i podniosła ją jak flagę.

Dorotka patrzyła, jak torba zostaje otwarta.

Dorotka słyszała tylko jedno.

Mama przytuliła Dorotkę tak mocno, że Dorotka aż pisnęła.

Dorotka poczuła dumę, ale też coś jeszcze.

Dorotka wyjęła ją z kieszeni.

Dorotka przełknęła ślinę.

Dorotka kiwnęła głową.

Szły przez parking, a Dorotka co chwilę oglądała się za siebie.

Dorotka spojrzała na swoją przypinkę kota.