Mentionsy

Tadzio zawsze wygrywał.

Jak Tadzio wchodzi na matę, to już można szykować złoty medal.

Tadzio kiwał głową.

Tadzio słyszał te szepty i choć udawał, że nie zwraca uwagi, to gdzieś w środku robiło mu się ciepło.

A Tadzio tylko się uśmiechał, bo dla niego to było normalne.

Tadzio lubił czasem je zdejmować.

– Mhm – mruknął Tadzio, nie odrywając wzroku.

Tadzio poczuł to znajome ciepło w środku.

Tadzio trenuje jujitsu.

A Tadzio lubił to.

I wtedy Tadzio zawsze czuł to samo.

Tadzio skończył jedną walkę, wygrał, potem drugą, też wygrał.

Tadzio, tak?

Tadzio spojrzał na niego z ciekawością.

Tadzio skinął głową.

Tadzio wstał powoli.

– Tadzio, twój przeciwnik – powiedział trener, wskazując głową.

Tadzio spojrzał.

Wyglądał jak Tadzio kiedyś.

Tadzio ustawił się do walki.

Tadzio ruszył pierwszy.

Tadzio spróbował jeszcze raz.

Tadzio poczuł coś dziwnego.

Dawaj Tadzio!

Przeciwnik zrobił krok do przodu i nagle to Tadzio cofnął się pierwszy.

Tadzio zareagował za późno, stracił równowagę, ale jeszcze się utrzymał.

Po raz pierwszy Tadzio nie myślał o wygranej.

Tadzio odszedł na bok.

Tadzio wzruszył ramionami.

A jednak Tadzio patrzył na nie inaczej, dłużej, uważniej i po raz pierwszy nie pomyślał jestem najlepszy.

Ale Tadzio był cicho.

Tadzio podniósł głowę.

Tadzio wszedł na matę.

Tadzio ruszył pierwszy.

Tadzio spróbował jeszcze raz.

Tadzio czuł jak jego oddech się zmienia.

Tadzio nie wiedział.

Tadzio cofnął się.

– Tadzio, rusz się!

Tadzio poczuł jak traci równowagę.

Tadzio leżał przez ułamek sekundy.

Tadzio nawet nie spojrzał mu w oczy.

Tadzio.

Tadzio zatrzymał się.

Przegrałem, powiedział Tadzio cicho.

Tadzio nie odpowiedział.

Ale Tadzio nie czuł nic.

I wtedy po raz pierwszy w życiu Tadzio pomyślał coś, co bolało bardziej niż upadek na matę.

Tadzio wstał, nogi miał jak z waty, ale poszedł.

Tadzio ruszył, ale nie tak jak wcześniej.

Tadzio cofnął się.

— Tadzio!

Tadzio próbował się wyrwać.

Tadzio poderwał się, oddychał ciężko, ręce mu drżały, spojrzał przed siebie.

Tadzio chciał.

Tadzio ruszył.

Tadzio poczuł jak traci grunt pod nogami i znów upadł.

Tadzio leżał przez chwilę bez ruchu.

Tadzio!

Tadzio stanął.

Tadzio wzruszył ramionami.

Bałem się, powiedział nagle Tadzio.

Tadzio spuścił wzrok.

Tadzio siedział, patrzył, ale nie widział, nie słyszał, nie czuł.

Ale Tadzio już wiedział.

Nie chcę już trenować, powiedział nagle, głośno, do pustego pokoju, ale to zdanie zostało, zawisło w powietrzu, prawdziwe i pierwszy raz Tadzio nie czuł się jak mistrz, nie czuł się jak zwycięzca.

Następnego dnia Tadzio obudził się wcześniej niż zwykle.

Tadzio wziął go do ręki.

Tadzio odłożył medal.

Tadzio wzruszył ramionami.

Tadzio spojrzał na nią.

Tadzio milczał.

Tadzio zmarszczył brwi.

Tadzio skinął głową.

Tadzio pomyślał chwilę.

Tadzio uśmiechnął się lekko.