Mentionsy

Nikodem miał 10 lat i talent do dwóch rzeczy.

Nikodem, zostałeś wybrany.

Nikodem zmrużył oczy.

Nikodem wstał powoli, jak bohater gry, który jeszcze nie wie, czy ma 100 HP, czy może już 3.

Nikodem ją zerwał.

– wyszeptał Nikodem, bo mózg mówił – co tu się odwala?

Nikodem, spóźniłeś się.

– spytał Nikodem.

Nikodem poczuł jak serce robi salto.

Nikodem wziął oddech, spojrzał na pierwszy portal.

Nikodem stał przed pierwszym portalem.

Nikodem prychnął.

Zanim Nikodem zdążył zapytać, co to znaczy osobowość obbiego, portal wciągnął go jak odkurzacz żelków.

Witaj Nikodemie.

– krzyknął Nikodem i zrobił krok.

— Nikodem aż otworzył usta.

– mruknął Nikodem.

– spytał Nikodem.

Nikodem wskoczył na niego sprawnie.

Nikodem zmarszczył brwi.

To zagadka, Nikodem.

Nikodem przełknął ślinę.

Nikodem zrobił krok w przód, próbując połączyć fakty.

Zapytał Nikodem.

Nikodem już wiedział jedno.

Nikodem wyleciał z portalu jak korek z butelki oranżady.

Nikodem aż zapomniał oddychać.

Nikodem aż drgnął, ale istotka podskoczyła radośnie i zaczęła kręcić kółka wokół jego nóg.

Nikodem zamrugał.

Blip nachylił się do Nikodema.

Nikodem parsknął śmiechem.

Nikodem skinął głową.

Nikodem nachylił się.

Nikodem uniósł brwi.

Nikodem zaśmiał się.

Nikodem, jeśli ten niebieski klocek naprawdę tu był, to znaczy, że ktoś cię prowadzi.

Nikodem poczuł dreszcz.

Nikodem przełknął ślinę.

Nikodem zbliżył się, a na jednej z desek pojawił się napis.

Nikodem podniósł głowę.

Nikodemowi serce skoczyło.

Nikodem stanął w portalu, który wyglądał jak wir neonowych budynków tańczących w rytmie, którego nikt nie słyszał.

Nikodem aż się roześmiał.

– Nikodem aż mrugnął.

Nikodem już miał skomentować, kiedy coś błękitnego mignęło mu kątem oka.

Nikodem ruszył w jego stronę.

Pisnął klocek cienkim guzikiem, kiedy Nikodem zbliżył się na metr.

Nikodemie, jeśli chcesz znaleźć prawdę, musisz pokonać czas.

Nikodem uniósł grwi.

Nikodem poczuł, jak ciarki przechodzą mu po ramiona.

spytał Nikodem.

Nikodem aż się wyrwał do przodu.

Nikodem spojrzał na ogromną wieżę zegarową po drugiej stronie miasta.

Nikodem zrobił krok.

Nikodem powiedział blip poważniejszym niż zwykle tonem.

Nikodem spojrzał w górę.

Nikodem przełknął ślinę.

Nikodem wkroczył do środka wieży.

Co tu się... Nikodem aż wyciągnął rękę do najbliższego zegarka, ale ten uciekł w bok jak spłoszona biedronka.

Nikodem rozejrzał się.

Nikodem aż poczuł mrowienie.

Nikodem podniósł... kieszonkowy zegarek.

Nikodemie, masz mało czasu.

Nikodemowi aż zrobiło się gorąco.

Nikodem poczuł dreszcz.

Zanim Nikodem zdążył odpowiedzieć, mechanizm w środku sali zadrżał.

Nikodem spojrzał na zegarek w swojej dłoni.

Nikodem, czas został wyzerowany!

Nikodem aż zrobił krok do tyłu.

Nikodem poczuł, jak jego serce zaczyna walić jak oszalałe.

Nikodem wskoczył w samą porę, a za nim cała wieża zegarowa zgasła.

Nikodem wypadł z portalu jak gumowa piłka wyrzucona z katapulty.

Zapytał Nikodem czując, jak jego serce robi się ciężkie.

Nikodem zacisnął pięści.

Nikodem, muszę ci coś powiedzieć, ale to nie będzie łatwe.

Nikodem zrobił krok do tyłu.

Nikodemie, wybacz mi.

Nikodem zmrużył oczy.

Nikodem.

Nikodem poczuł chłód na karku.

Nikodem aż otworzył usta.

Nikodem, ta przygoda nie była przypadkowa.

Nikodem wypuścił powietrze z ulgą.

I Nikodem poczuł, jak portal znów wciąga go do domu.

Drgnęła, mrugnęła i napisała, do zobaczenia Nikodemie.

Nikodem uśmiewnął się szeroko, bo wiedział, że to dopiero początek.