Mentionsy

To była magiczna, mroźna środa.

Dokładnie 3 grudnia.

I wtedy to zobaczyła.

Ja nawet nie znam Oliwiera.

Wtedy zadzwoniła komórka.

Najpierw Hania z czwartej A. Ala, mam czyjś prezent.

Coś tu nie gra, mruknęła Ala i mrużyła oczy jak prawdziwa agentka.

Ala szepnęła.

Ala zamarła.

Trzymali pudełka jak jajka.

Moje jest podpisane dla Stasia z drugiej A, wołała Hania.

Albo to jakiś prank, uznał Kuba.

A niby skąd wiesz, parsknął Kuba.

spytała Hania.

spytała Hania.

Rodzice nie piszą wiadomości w stylu, to był błąd, zauważyła Ala.

– On… on się do mnie odzywa – wyszeptała.

To była misja.

Ala patrzyła na świecący hełm, jak zaczarowana.

— Okej, hełmie — szepnęła.

Cała klasa podskoczyła.

wyjaśnił Kuba.

mruknęła Hania.

— Hełmie, powiedz mi coś więcej — szepnęła.

Ala zamarła.

W tej samej chwili do klasy weszła pani Marta.

– wołała.

Cała klasa jęknęła.

To był ktoś z bliskiego kręgu Mikołaja.

Po lekcjach idę to sprawdzić, postanowiła.

Ala się uśmiechnęła.

Przy bramie szkoły, tam gdzie wcześniej coś błysnęło, Ala przykucnęła.

Jednak miałam rację, szepnęła.

Ala aż podskoczyła.

Ty mnie nie oszukasz, Ala.

To nie jest zwykła sprawa.

To rzeczywiście wygląda jak... Elfia robota.

– Musimy – potwierdziła Ala.

— Elfy raczej nie latają — mruknęła Ala.

Pod drzewem stała torba.

Igor otworzył usta.

To... wygląda jak torba od Mikołaja.

Torba była ciężka.

Bardzo ciężka.

Ala spojrzała na Igora.

Przecież nikt normalny nie zgubi torby Mikołaja.

Ala odchyliła materiał i zajrzała do środka.

Jakby ktoś wyjął prawdziwe upominki i zostawił tylko pudełka.

Ala.

Ona wraca.

Kryształek był chłodniejszy, niemal lodowaty, a w środku błyszczały cieniutkie niteczki światła, fioletowe jak zachód słońca.

Ala od razu go wyjęła.

– syknęła Ala.

Zmieniarka.

Dlatego prezenty trafiły nie do tych, co trzeba.

Ala spojrzała w stronę drzewa.

Ala.

Zaczniemy od jednego pytania.

Zmieniareczka.

Ja... ja naprawdę nie chciałam zrobić bałaganu.

Ja... tylko chciałam pomóc.

A ja jestem... no... nowa.

Dopytała Ala.

Jedną, ale to była ta najważniejsza.

— No, może trochę więcej — pisnęła Zmieniareczka.

A ja muszę wszystko oddać, zanim wróci główna elfka.

Ona jest surowa.

Bardzo surowa.

Ala spojrzała na Igora.

Zapytała Ala.

Ala westchnęła.

Zmieniareczka aż podskoczyła.

Serio, serio, potwierdziła Ala.

Ala czytała nazwiska, Igor układał pudełka, a Zmieniareczka poprawiała etykiety z prędkością światła.

Zapytała.

Zmieniareczka uśmiechnęła się tak szeroko, że brokat posypał się z jej kapturka.

Była ciepła, świeciła lekko, jakby mówiła dobra robota mała.

Sortownia potwierdza.

Dokładnie, powiedziała Ala.