Mentionsy

Cisza.

Było coś jak siatka.

Odetchnęłam z ulgą, aż sama się zdziwiłam, jak bardzo byłam spięta.

Uwaga.

Trzy błędy i gra zostaje zakończona.

Cisza.

Chyba.

Ale nagle nie byłam już taka pewna.

Cisza.

Sekunda.

Pod moimi stopami siatka lekko zadrżała.

Jakby gra robiła się trudniejsza.

Cisza.

Cisza.

Sekunda.

Podłoga pod moimi stopami zadrżała.

Jakby gra się zdenerwowała.

Cisza.

Ja... ja nie chcę tu być.

Ekran rozbłysnął nagle przerywając jej słowa.

Ale nawet gdy to mówiłam, czułam, że coś się zmienia.

Jakby nie pasowały do tego miejsca.

Ja... Ja chyba wiem, co to za gra.

Cisza.

Zapadła cisza.

Ciężka, prawdziwa.

Wzięłam głęboki oddech i zrobiłam krok do środka.

Ta była ciężka, gęsta, jakby powietrze stało się nagle trudniejsze do oddychania.

Wzięłam głęboki oddech, ale miałam wrażenie, że nie dociera do końca.

Była zimna, twarda i dziwnie prawdziwa.

Julianka.

Każdy ma.

Krótka pauza.

Ławki, krzesła, tablica.

Jakby każda rzecz była tylko trochę przesunięta, trochę zmieniona.

Na jednej z ławek leżała mała, złożona kartka.

Cisza.

Długa.

Ciężka.

Ja nie chciałam, żebyś się dowiedziała.

Zuzia.

Bianka też się śmiała.

Bianka, ty... Julianka.

Bo jesteś dla mnie najważniejsza.

Cisza.

Cisza.

Sekunda.

Nigdy bym cię nie zostawiła.

Cisza.

Podłoga pod moimi stopami zadrżała.

Ciemność wróciła.

Ale tym razem nie byłam w niej sama.

Jedna jasna, druga ciemna.

I czułam to bez żadnego tłumaczenia.

Po lewej stronie rozciągała się jasna ścieżka.

Było w niej coś kojącego, coś, co mówiło – tu jesteś bezpieczna.

Ciemność była głębsza, cięższa.

Ścieżka lekko migotała, jakby coś w niej było niestabilne, jakby nie chciała być do końca pokazana.

Jej głos był słaby, cichy, jakby dochodził z bardzo daleka.

– Ja… ja nie wiem, gdzie jestem – wyszeptała.

Ostry, nagły, jakby ktoś go włączył bez ostrzeżenia.

A. Bezpieczeństwo.

Lewa była jasna, bezpieczna, spokojna.

Prawa była ciemna, nieznana, niepokojąca.

To decyzja.

Cisza.

Julianka.

Czułam wiatr, jakby coś ciągnęło mnie w dół bez końca.

To nie była już pustka.

Cisza.

Nigdy bym cię nie zostawiła.

Potwierdzona.

krzyknęła Bianka.

Cisza.

Zwykła lekcja.

Zwykła klasa.

Nigdy bym tego nie zrobiła.

Między nami zapadła cisza, ale tym razem była dobra, spokojna.

Taka, która nie bolała.

Cała klasa ożyła.

Normalność wróciła.

Ale ja... nie potrafiłam się rozluźnić.

Imię gracza.

Bianka.

I poczułam, jak wszystko we mnie zamiera.

– wyszeptała.

Teraz twoja kolej, wyszeptała.

I zniknęła.

Zostałam sama.

Cisza.