Mentionsy

Renifer.

Renifer zawrócił, zahaczył kopytami o dach sąsiadów i zniknął za rogiem.

Ślady renifera nie wyglądają jak zwykłe odciski kopyt.

Renifernifikał, nie rwał się, nie warczał.

Renifer uniósł głowę.

Renifer poruszył uchem, a potem zrobił coś, czego Oskar w życiu by się nie spodziewał.

Bał się, że Renifer może odskoczyć, ale nie.

Rogi Renifera zapaliły się mocniejszym światłem, a złoty blask rozlał się na śnieg jak promień latarki.

Renifer odwrócił się, tupnął kopytem i zadarł głowę w kierunku północnej części miasteczka.

A przecież... jak można wrócić, gdy Renifer Mikołaja prosi o pomoc?

Renifer zeskoczył z dachu tak lekko, jakby śnieg działał jak trampolina.

Na dole renifer już czekał.

Oskar zauważył, że im bliżej są renifera, tym blask jest mocniejszy.

Renifer poruszył porożem, a blask mocniej rozświetlił noc.

Renifer prowadził Oskara bocznymi uliczkami, które normalnie wyglądały zwyczajnie, ale tej nocy miały w sobie coś niezwykłego.

Renifer tupnął kopytem w ziemię i zadarł głowę.

Renifer znów tupnął.

Renifer zarżał cicho, jakby próbował Oskarowi coś przekazać.

To nie jest ślad Renifera, wyszeptał.

Renifer znów tupnął, bardziej gwałtownie.

Renifer zrobił krok bliżej chłopca, dotknął jego ramienia pyskiem.

Renifer stał obok Oskara nieruchomo, ale jego oczy płonęły determinacją.

Renifer uniósł głowę i rogi zapłonęły mocniejszym blaskiem.

Renifer stuknął kopytem.

Renifer kiwnął głową.

Renifer uniósł rogi, a złoty blask rozrósł się tak bardzo, że oświetlił pół parku.

Oskar ruszył za Reniferem, starając się stąpać szybko, ale cicho.

Renifer zatrzymał się i spojrzał w górę.

Renifer dotknął nosem ramienia Oskara.

A renifer, jakby czytając jego myśli, nagle zgiął nogi i dał znak, który Oskar zrozumiał natychmiast.

Renifer zgiął nogi, jakby robił wielki ukłon.

Renifer spojrzał mu prosto w oczy, spokojnie, pewnie, jakby mówił – tak, damy radę razem.

Ku jego zdziwieniu Renifer był ciepły.

Renifer tupnął kopytem.

Renifer leciał coraz szybciej, a złota linia przed nimi prowadziła niczym świetlista autostrada na niebie.

Renifer zarżał cicho, jakby śmiał się razem z nim.

Renifer wydał z siebie krótki, stanowczy ryk.

Renifer skinął głową, jakby zawsze o tym wiedział.

Renifer przyklęknął, a Oskar zeskoczył.

Renifer trącił go nosem jak dumny pies.