Mentionsy

Ale Beatka robiła coś znacznie poważniejszego.

Beatka się obrażała.

Beatka miała pamięć jak słoń.

Dlatego jeśli ktoś kiedyś zrobił Beatce coś niemiłego, to Beatka pamiętała.

Bo Beatka potrafiła obrazić się na naprawdę różne rzeczy.

Beatka wracała z tatą ze sklepu.

Dopóki Beatka nie zobaczyła czekolady.

– Tato – powiedziała Beatka bardzo uprzejmym głosem.

Beatka tylko bardzo powoli skrzyżowała ręce i spojrzała w drugą stronę.

Beatka w myślach.

Beatka była już oficjalnie obrażona.

Beatka?

Beatka patrzyła przed siebie i nic nie mówiła, bo jeśli ktoś jest naprawdę obrażony, to nie mówi.

Beatka w myślach.

Następnego dnia Beatka była już obrażona na mamę.

Beatka w myślach.

Beatka?

Beatka patrzyła w okno.

A Beatka siedziała przy stole i była bardzo, bardzo obrażona.

Beatka była bardzo miłą dziewczynką, naprawdę.

Ale Beatka miała jedną, bardzo szczególną cechę.

Beatka też nie.

Beatka otworzyła pudełko.

Beatka stała nieruchomo.

Beatka, chodź grać w piłkę.

Beatka spojrzała w drugą stronę i nic nie powiedziała, bo właśnie zaczynała się obraza numer 27.

Beatka w myślach.

Innym razem Beatka obraziła się na starszego brata.

Pewnego popołudnia Beatka weszła do salonu.

Beatka już prawie go złapała.

Beatka powoli usiadła na kanapie, skrzyżowała ręce i spojrzała w sufit.

Beatka, chcesz oglądać ze mną?

Beatka.

A Beatka siedziała obok i była bardzo obrażona.

Beatka miała w głowie coś w rodzaju niewidzialnej listy.

Beatka była z tej listy bardzo dumna, bo to była porządna lista.

Ale Beatka miała też jedną osobę, na którą bardzo rzadko się obrażała.

Beatka lubiła bawić się z Anią najbardziej na świecie.

Chociaż w szkołę Beatka zawsze była panią, bo Ania trochę za często zadawała pytania.

– Beatka?

Beatka spojrzała na dziewczyny bawiące się przy huśtawce.

I Beatka jeszcze nie wiedziała, że właśnie zaczyna się największa obraza w historii Beatki.

Beatka i Ania siedziały na trawie i budowały z patyków coś, co miało być zamkiem.

A przynajmniej Beatka twierdziła, że to zamek.

Tu będzie wieża, powiedziała Beatka, a tu ogród, dodała Ania.

Beatka była zadowolona, bo wszystko było dokładnie tak, jak lubiła.

Beatka poczuła w środku coś dziwnego, takie małe pyk, jakby ktoś nacisnął guzik.

– Beatka – powiedziała po chwili Ania – może pobawimy się chwilę z nimi?

Beatka spojrzała na dziewczynki, potem na huśtawki, potem znowu na swój patykowy zamek i nic nie powiedziała.

Beatka została na trawie, sama.

I wtedy Beatka bardzo powoli skrzyżowała ręce i spojrzała w drugą stronę, bo właśnie zaczynała się obraza numer 42.

Beatka siedziała jeszcze chwilę, potem wstała, otrzepała spodnie i poszła do domu.

Beatka?

Beatka przeszła obok.

Beatka wzruszyła ramionami.

Beatka w myślach.

Beatka usiadła przy oknie.

Beatka w myślach.

Beatka dalej siedziała przy oknie.

Następnego dnia Beatka znów wyszła na podwórko.

– Beatka!

Beatka spojrzała w bok i przeszła obok.

Teraz to już na pewno się nie odezwę, przynajmniej przez... Beatka zastanowiła się chwilę, bardzo długo, bo ta obraza dopiero się zaczynała.

Pierwszego dnia Beatka była bardzo pewna swojej decyzji.

A Beatka była bardzo konsekwentna.

Beatka spojrzała przez okno.

Beatka zmrużyła oczy.

Beatka westchnęła.

Beatka wstała, podeszła do półki z zabawkami, wyjęła pudełko z klockami, usiadła na dywanie, zaczęła budować.

Beatka westchnęła.

Drugiego dnia Beatka też była bardzo dzielna.

Beatka wzruszyła ramionami.

Beatka wyszła na chwilę na podwórko.

Beatka!

Beatka spojrzała w bok i przeszła obok.

Beatka wróciła do domu.

Trzeciego dnia Beatka zaczęła się trochę nudzić.

Ale brat po pięciu minutach powiedział, Beatka, ty jesteś dziś jakaś dziwna.

Beatka obraziła się na brata.

Beatka zmarszczyła brwi.

Beatka chwilę pomyślała.

Po chwili Beatka westchnęła, chociaż może nie aż tak bardzo oczywiste.

Beatka oparła głowę o rękę i pomyślała coś jeszcze, co było trochę niewygodne.

Beatka od razu pokręciła głową.

Beatka spojrzała na podwórko jeszcze raz.

I nagle Beatka pomyślała coś jeszcze.

Beatka próbowała sobie przypomnieć.

Beatka zmarszczyła czoło.

I właśnie wtedy Beatka zrozumiała jedną bardzo dziwną rzecz.

Czwartego dnia Beatka znów siedziała przy oknie.

Beatka opierała brodę o ręce i patrzyła.

Beatka westchnęła.

Beatka zmarszczyła brwi.

Beatka wstała od okna.

Po chwili Beatka dodała w myślach, chociaż może pięć dni wygląda poważniej.

Beatka znów podeszła do okna.

Beatka poczuła jak coś w jej brzuchu lekko burczy.

Beatka patrzyła jeszcze chwilę, a potem nagle powiedziała sama do siebie.

Beatka!

Beatka zatrzymała się.

Beatka chwilę myślała.

Beatka otworzyła usta i nagle zorientowała się, że nie jest to takie proste pytanie.

Beatka zmarszczyła czoło.

No, bo ty... Beatka zatrzymała się.

Beatka pomyślała jeszcze chwilę.

Beatka też.

Beatka spojrzała na pudełko, potem na Anię, potem znowu na lody.

Po chwili Beatka powiedziała – Ale wiesz, trochę się obraziłam.

– Beatka skinęła głową.

Od tego dnia Beatka nadal czasem się obrażała.

Bo Beatka była Beatką.

Chociaż Beatka i tak uważała, że wszyscy powinni się trochę bardziej domyślać.