Mentionsy

Przed Wami Nela i Zgredzio w Paryżu.

Na kolanach Neli siedział Zgredzio, pluszowy miś, który nie miał w sobie ani odrobiny uroku nowych, miękkich zabawek pachnących sklepem.

– szepnęła Nela do Zgredzia, a w jej głowie zabrzmiał jego chrapliwy głos.

Mamy Zgredzia?

Zgredzio?

Tata obrócił się w panice, jakby zgubił paszport.

To było najbardziej logiczne wyjaśnienie, bo Zgredzio nie był zwykłym pluszakiem.

W tym samym czasie, w innej części miasta, na wystawie sklepu z antykami, pomiędzy rzeźbą Napoleona a porcelanową krową z XVIII wieku, siedział właśnie Zgredzio.

Romantyczna zguba prędzej.

Zgredzio może być wszędzie, bo lubi dramatyzować, stwierdziła poważnie.

Idealne miejsce, żeby się zgubić, skwitował tata, patrząc na kolejkę ciągnącą się w nieskończoność.

Idealne miejsce dla Zgredzia, poprawiła Bonela.

– Zgredzio!

Okazało się, że to nie był Zgredzio, tylko stary kapelusz zostawiony przez turystę.

Zgredzio by narzekał, że serduszko jest za krzywe.

Jeśli Zgredzio tu jest, to na pewno przedł na górę, stwierdziła z determinacją.

Tata roześmiał się, ale zgodził się kupić bilety.

Gdy wreszcie wysiedli na tarasie widokowym, dziewczynka zaczęła przeciskać się między turystami, rozglądając się na wszystkie strony.

Zgredzio, wołała, ale jedyną odpowiedzią były języki z całego świata i klikanie aparatów.

Jęknął tata, ale i tak ruszył za nią, sapiąc i narzekając prawie tak samo jak Zgredzio.

Zgredzio!

Zgredzio!

Zgredzio to stratek, nie zapominaj.

Nela usiadła przy barierce rozglądając się w każdą stronę.

— Albo to Zgredzio, albo pluszowy pies w szaliku.

Zgredzio grał z nimi w kotka i myszkę.

Nela trzymała guzik Zgredzia jak amulet i wpatrywała się w każdy most, pod który wchodzili.

Nela pobiegła, ale szybko zrozumiała, że to nie Zgredzio, tylko część przedstawienia.

Jeśli Zgredzio chce nas prowadzić za sobą, to znaczy, że czeka na nas w jeszcze bardziej widowiskowym miejscu.

Zgredzio!

Ale Nela już biegła do wejścia, przekonana, że każda melodia kryje wskazówkę od Zgredzia.

Dokładnie taki sam, jaki odpadł kiedyś ze Zgredzia.

Jeśli Zgredzio chce zrobić show, to wybierze największe muzeum świata.

— Ciekawe, czy Zgredzio by się uśmiechnął, patrząc na nią.

Tak, bo Zgredzio zawsze chce być w centrum wydarzeń, a Sekwana to serce Paryża.

Idealne miejsce dla zgredzia, mruknęła dziewczynka ściskając w kieszeni jego guzik.

To była wskazówka od samego Zgredzia.

Na barierce ktoś powiesił kłódkę z wyrytym napisem ZG.

Nela była już przekonana, że Zgredzio prowadzi ją jak po nitce.

Dziewczynka rozglądała się uważnie, aż nagle jej wzrok padł na balkon.

Nela biegła między garderobami wołając Zgredzio!

Zgredzio!

Nela aż podskoczyła, bo przez chwilę była pewna, że słyszy znajomy pomruk Zgredzia.

Nawet Zgredzio by się zachwycił.

Zgadza się.

Zgredzio!

Jeśli mnie znajdziesz, już nigdy mnie nie zgubisz.

Pod nimi lśnił cały Paryż, a nad nimi czekała ostatnia zagadka od Zgredzia.

Musi tu być, szeptała rozglądając się gorączkowo.

Zgredzio!

Siedząc na krześle ze skrzyżowanymi łapkami, z miną pełną wyrzutów, był on, Zgredzio.

Zgredzio uniósł łapkę, jakby chciał zrobić poważne oświadczenie.

Zgredzio, to nasza przygoda życia, powiedziała szczęśliwa.

I tak zakończyła się niezwykła paryska przygoda Neli, jej taty i oczywiście Zgredzia.

Tylko Zgredzio mruczał jeszcze pod nosem.