Mentionsy

Tak wysokie, że Dorotka czasem musiała stanąć na palcach, żeby zobaczyć tytuły książek na samej górze.

Tego dnia Dorotka przyszła oddać książkę o wielkich odkrywcach.

– Dzień dobry – powiedziała Dorotka.

Dorotka od razu to wyczuła.

– dopytała Dorotka.

Dorotka zmarszczyła brwi.

Dorotka podeszła bliżej.

Dorotka poczuła znajome uczucie.

– zapytała Dorotka.

Dorotka aż szerzej otworzyła oczy.

Dorotka zmrużyła oczy.

Dorotka powoli poprawiła plecak na ramieniu.

Dorotka pokiwała głową bardzo poważnie.

Dorotka skinęła głową.

Dorotka wyszła z biblioteki, ale wcale nie przestała o niej myśleć.

Dorotka usiadła na ławce przy oknie i wyciągnęła z plecaka swój mały zeszyt.

Pod spodem Dorotka zaczęła zapisywać wszystko co wiedziała.

Dorotka chwilę patrzyła na listę.

Ale Dorotka wiedziała jedną ważną rzecz.

— Przepraszam — powiedziała Dorotka.

Dorotka otworzyła zeszyt.

Dorotka od razu zapisała w zeszycie.

Dorotka wyobraziła sobie panią od geografii stojącą przy mapie świata.

Dorotka nie była pewna.

Dorotka od razu zapisała.

Dorotka przez chwilę zastanawiała się, czy ktoś tak mądry mógłby kraść książki z biblioteki.

Dorotka uniosła brwi.

Dorotka zapisała trzecią osobę.

Dorotka oparła łokcie o stół i przyjrzała się swojej liście.

Dorotka zamknęła zeszyt.

Dorotka uśmiechnęła się lekko.

Dorotka jeszcze nie wiedziała, kto zabiera książki.

A Dorotka zamierzała go znaleźć.

Tego dnia Dorotka nie mogła się skupić na lekcjach.

Ale Dorotka w swoim zeszycie rysowała coś zupełnie innego.

Kiedy wreszcie zadzwonił dzwonek, Dorotka była pierwsza przy drzwiach, ale zamiast wyjść ze szkoły jak reszta uczniów, skręciła w stronę biblioteki.

Dorotka zatrzymała się przy drzwiach biblioteki.

Dorotka weszła bardzo cicho.

Dorotka powoli przeszła między pierwszymi półkami.

Dorotka zamarła.

Dorotka zrobiła kilka kroków w tamtą stronę.

Ale Dorotka była pewna.

Dorotka rozejrzała się.

Dorotka podeszła bliżej.

Dorotka zmarszczyła brwi.

Dorotka spojrzała na podłogę.

Dorotka zamknęła książkę i położyła ją na stole.

Dorotka aż podskoczyła.

Dorotka odwróciła się.

Dorotka jednak nie była przekonana.

Dorotka poczuła znajome mrowienie w brzuchu.

Ale Dorotka była już pewna jednej rzeczy.

Następnego dnia Dorotka przyszła do szkoły wcześniej niż zwykle.

Dorotka weszła do budynku i od razu skręciła w stronę biblioteki.

Dorotka uśmiechnęła się niewinnie.

Ale Dorotka wiedziała, że to tylko pozory.

Dorotka przyjrzała się podłodze, potem stołowi, potem krzesłom.

Dorotka podeszła bliżej.

Dorotka zmrużyła oczy i przeczytała.

Dorotka pokazała książkę.

Dorotka rozejrzała się po bibliotece.

Dorotka spojrzała na zegar.

Dorotka odwróciła głowę.

Dorotka poczuła lekkie ukłucie w brzuchu.

Dorotka odpowiedziała.

Dorotka skinęła głową, ale jej oczy wciąż uważnie obserwowały każdy ruch nauczyciela.

Pan od fizyki po chwili wyszedł z biblioteki, a Dorotka została w środku z książką o planetach i z nową myślą w głowie.

Dorotka podbiegła.

Dorotka spojrzała na miejsce między książkami.

Dorotka poczuła, jak serce zaczyna bić szybciej.

Tego dnia Dorotka nie mogła przestać myśleć o bibliotece.

Po lekcjach Dorotka nie poszła od razu do domu.

Ale Dorotka wiedziała jedną rzecz.

Dorotka wstała.

Dorotka przeszła cicho w stronę biblioteki.

Dorotka weszła powoli.

Dorotka zatrzymała się.

Dorotka uklękła obok niego.

Dorotka spojrzała na niego łagodnie.

Dorotka wskazała książki.

Dorotka poczuła, jak coś ściska ją w środku.

Dorotka spojrzała na stos książek obok chłopca.

Dorotka uśmiechnęła się lekko.

Dorotka uśmiechnęła się szeroko.

Kiedy Dorotka wychodziła ze szkoły, słońce było już nisko nad dachami.