Mentionsy

Karolinka miała 9 lat i chodziła do trzeciej klasy.

– Karolinka, wszystko w porządku?

Tak, tylko trochę słabo widzę, odpowiedziała cicho Karolinka.

Hej, Karolinka robi śmieszną minę, krzyknął Jarek.

– Bo inaczej litery się rozmazują – wyszeptała Karolinka.

– O, Karolinka wdenka od słoików – wołał ktoś na przerwie.

Karolinka spuściła głowę.

Ale w szkole nikt nie chce siedzieć obok mnie, szepnęła Karolinka.

Karolinka coraz częściej starała się unikać innych dzieci.

— Tak — odpowiedziała cicho Karolinka, ale jej głos się załamał.

Ale ja nie chcę być inna, wyszeptała Karolinka.

Karolinka pierwszy raz od dawna uśmiechnęła się szerzej.

– pytała Karolinka, gdy tylko słyszała skrzypnięcie drzwi.

Karolinka zarumieniła się, ale pierwszy raz nie poczuła wstydu, że temat jej oczu wyszedł w rozmowie.

Koledy czasem szeptali między sobą albo naśladowali jak mruży oczy, ale Karolinka w myślach powtarzała sobie słowa taty.

W dniu wizyty w klinice Karolinka obudziła się wcześniej niż zwykle.

Wyszeptała Karolinka.

Karolinka Nowak, zapraszam.

Nie lubię, bo dzieci się śmieją, odpowiedziała Karolinka spuszczając wzrok.

Karolinka ma dużą wadę wzroku, ale kwalifikuje się do zabiegu laserowego.

Karolinka słuchała z otwartymi ustami.

W domu Karolinka od razu zadzwoniła do babci.

Nadszedł dzień, na który Karolinka czekała z niecierpliwością i lekkim drżeniem serca.

Karolinka spakowała do plecaczka swoją ulubioną maskotkę – pluszowego misia w czerwonym szaliku.

Trochę się boję, przyznała Karolinka.

Karolinka uśmiechnęła się nieśmiało.

Kiedy pani poprosiła, by ktoś przeczytał fragment z tablicy, Karolinka zgłosiła się pierwsza.

Karolinka poczuła jak jej serce rośnie.

Brawo Karolinka!

Karolinka przytuliła babcię, a potem usiadła z rodzicami i powiedziała.

Karolinka nauczyła się, że nie trzeba wstydzić się tego, kim się jest, a kiedy pojawia się szansa na zmianę, warto ją podjąć, nawet jeśli wymaga odwagi i cierpliwości.

A Karolinka?