Mentionsy

Gabrysia nie planowała zostać detektywem, zwłaszcza w środowe popołudnie, zwłaszcza po sprawdzianie z matematyki i już na pewno nie przez żółwia.

Żółwia.

— To chyba żółw.

Żółw poruszył głową.

Żółwik wyglądał na spokojnego, ale jednocześnie trochę zagubionego, jakby sam nie wiedział, gdzie się znalazł.

Żółwie uciekają?

Tylko żółwik.

Myślisz, że to ma związek z żółwiem?

Gabrysia spojrzała na żółwika.

Nie wiedziała jeszcze, że ten mały żółwik zaprowadzi je do tajemnicy, której nie spodziewał się nikt.

Ani ona, ani Zuzia, ani nawet sam właściciel żółwia.

Tym razem dziewczynka otworzyła oczy i od razu przypomniała sobie o żółwiku.

Chcę zobaczyć żółwia.

W salonie, w dużym plastikowym pojemniku przygotowanym na szybko poprzedniego wieczoru, siedział żółwik.

Żółwik powoli wysunął głowę.

Gabrysia chciała dokładnie obejrzeć miejsce, w którym znalazły Żółwika.

To był breloczek w kształcie żółwia.

Żółwia?

Uśmiechał się szeroko, a na jego rękach siedział żółwik.

Nagle sprawa przestała być zwykłą zagadką, bo gdzieś tam był chłopiec i prawdopodobnie bardzo tęsknił za swoim żółwikiem.

Znaleziono żółwika.

Chyba ktoś twierdzi, że to jego żółw.

– To ty znalazłaś mojego żółwia?

Bo żółwie lądowe najbardziej lubią między innymi sałatę i zioła.

Może chciał mieć żółwia za darmo?