Mentionsy

Ewelinka miała 10 lat i zwykle zasypiała szybciej niż kot na ciepłym kocu.

Mama czasem żartowała, że wystarczy zgasić światło, powiedzieć dobranoc, a Ewelinka już odpływa do krainy snów.

Ewelinka zamrugała.

Ewelinka odsunęła kołdrę i podeszła do okna.

Ewelinka znała ich dobrze.

Ewelinka zmarszczyła brwi.

Ale Ewelinka wiedziała jedno.

Ewelinka przebiegła korytarz tak szybko, że jej kapcie prawie zostały za nią jak dwa przestraszone naleśniki.

Ewelinka stała obok, ściskając rękawy piżamy.

Mama mówiła spokojnym głosem, chociaż Ewelinka widziała, że jej dłonie lekko drżą.

Ewelinka dobrze zapamiętała to zdanie.

Ewelinka i mama wybiegły przed dom.

Ewelinka poczuła, jak łzy napływają jej do oczu.

Ewelinka odwróciła głowę.

Ewelinka stała z mamą po drugiej stronie ulicy.

Ewelinka poczuła, jak ściska ją w gardle.

Ewelinka przypomniała sobie Kubę, chłopaka z domu naprzeciwko.

– On musi wyjść – szepnęła Ewelinka.

Ewelinka.

Ewelinka nieśmiało skinęła głową.

Ewelinka poczuła, że policzki robią jej się gorące.

Następnego dnia Ewelinka obudziła się później niż zwykle.

Ewelinka usiadła powoli.

— Nie śmiej się — mruknęła Ewelinka, ale uśmiechnęła się lekko.

Ewelinka odetchnęła.