Mentionsy

Dorotka od zawsze lubiła konie, ale nigdy wcześniej nie czuła takiego ścisku w środku jak tego poranka, kiedy weszła do stajni i od razu wiedziała, że coś jest nie tak, chociaż jeszcze nie potrafiła powiedzieć co.

Dorotka zatrzymała się przy boksie i przez chwilę tylko patrzyła.

Dorotka zrobiła krok do przodu i położyła rękę na drewnie, które było jeszcze lekko ciepłe od porannego słońca.

Dorotka od razu wiedziała, że to nie jest zwykła sytuacja.

Im dłużej Dorotka o tym myślała, tym bardziej czuła, że coś tutaj się nie zgadza, bo konie nie rozpływają się w powietrzu, a ktoś, kto je zabiera, musi zostawić po sobie choćby najmniejszy ślad.

Księżniczka Selena, Dorotka.

I właśnie w tym momencie Dorotka zrozumiała, że dorośli wiedzą więcej niż chcą powiedzieć.

Dorotka długo stała jeszcze przy boksie Corala, obracając w palcach metalowy fragment i próbując zrozumieć, dlaczego coś tak małego potrafi budzić tak duży niepokój.

Powiedziała tylko, że Dorotka powinna wracać do domu i że policja zajmie się sprawą.

Ale w jej głosie nie było tej pewności, którą Dorotka znała, tylko coś zupełnie innego.

Dorotka skinęła głową, ale tylko na pokaz, bo już wiedziała, że nie odpuści.

Dorotka przełknęła ślinę i jeszcze raz rozejrzała się dookoła, jakby spodziewała się, że ktoś zaraz ją zatrzyma.

Dorotka weszła do środka i od razu poczuła, że to był błąd.

Dorotka przykucnęła i przyjrzała się im dokładniej, czując jak jej serce zaczyna bić jeszcze szybciej, bo to nie były stare ślady, tylko świeże, ostre, jakby ktoś chodził tędy bardzo niedawno.

Dorotka przesunęła dłonią po jednej z nich i poczuła chropowatość drewna, które zostało zdarte w jednym miejscu, a w drugim wciąż było gładkie, co oznaczało, że to nie był przypadek.

Dorotka podniosła się powoli i spojrzała w głąb starej stajni, gdzie mrok był jeszcze gęstszy,

Dorotka wstrzymała oddech.

Dorotka stała przez chwilę zupełnie nieruchomo, słuchując się w ciszę, która nagle przestała być zwyczajna, bo teraz wiedziała już, że coś się w niej ukrywa.

Ale Dorotka wiedziała, to nie było złudzenie.

Dorotka podążała za nimi, czując jak serce bije jej coraz szybciej, a dłonie lekko drżą, chociaż bardzo starała się nad tym zapanować, bo wiedziała, że jeśli się teraz zatrzyma, to może już nie mieć odwagi zrobić ani jednego kroku więcej.

Dorotka przyłożyła do niej dłoń i lekko nacisnęła.

Czegoś, co sprawiło, że Dorotka poczuła nagły niepokój, choć nie potrafiła go od razu nazwać.

Dorotka zatrzymała się natychmiast.

Dorotka zatrzymała się przy jego końcu i bardzo powoli wychyliła się, żeby zobaczyć co jest dalej.

Dorotka poczuła, jak coś ściska ją w środku tak mocno, że aż zabolało.