Mentionsy

Dorotka od zawsze lubiła konie, ale nigdy wcześniej nie czuła takiego ścisku w środku jak tego poranka, kiedy weszła do stajni i od razu wiedziała, że coś jest nie tak, chociaż jeszcze nie potrafiła powiedzieć co.

Dorotka zatrzymała się przy boksie i przez chwilę tylko patrzyła.

Dorotka zrobiła krok do przodu i położyła rękę na drewnie, które było jeszcze lekko ciepłe od porannego słońca.

Dorotka od razu wiedziała, że to nie jest zwykła sytuacja.

Im dłużej Dorotka o tym myślała, tym bardziej czuła, że coś tutaj się nie zgadza, bo konie nie rozpływają się w powietrzu, a ktoś, kto je zabiera, musi zostawić po sobie choćby najmniejszy ślad.

Księżniczka Selena, Dorotka.

I właśnie w tym momencie Dorotka zrozumiała, że dorośli wiedzą więcej niż chcą powiedzieć.

Dorotka długo stała jeszcze przy boksie Corala, obracając w palcach metalowy fragment i próbując zrozumieć, dlaczego coś tak małego potrafi budzić tak duży niepokój.

Powiedziała tylko, że Dorotka powinna wracać do domu i że policja zajmie się sprawą.

Ale w jej głosie nie było tej pewności, którą Dorotka znała, tylko coś zupełnie innego.

Dorotka skinęła głową, ale tylko na pokaz, bo już wiedziała, że nie odpuści.

Dorotka przełknęła ślinę i jeszcze raz rozejrzała się dookoła, jakby spodziewała się, że ktoś zaraz ją zatrzyma.

Dorotka weszła do środka i od razu poczuła, że to był błąd.

Dorotka przykucnęła i przyjrzała się im dokładniej, czując jak jej serce zaczyna bić jeszcze szybciej, bo to nie były stare ślady, tylko świeże, ostre, jakby ktoś chodził tędy bardzo niedawno.

Dorotka przesunęła dłonią po jednej z nich i poczuła chropowatość drewna, które zostało zdarte w jednym miejscu, a w drugim wciąż było gładkie, co oznaczało, że to nie był przypadek.

Dorotka podniosła się powoli i spojrzała w głąb starej stajni, gdzie mrok był jeszcze gęstszy,

Dorotka wstrzymała oddech.

Dorotka stała przez chwilę zupełnie nieruchomo, słuchując się w ciszę, która nagle przestała być zwyczajna, bo teraz wiedziała już, że coś się w niej ukrywa.

Ale Dorotka wiedziała, to nie było złudzenie.

Dorotka podążała za nimi, czując jak serce bije jej coraz szybciej, a dłonie lekko drżą, chociaż bardzo starała się nad tym zapanować, bo wiedziała, że jeśli się teraz zatrzyma, to może już nie mieć odwagi zrobić ani jednego kroku więcej.

Dorotka przyłożyła do niej dłoń i lekko nacisnęła.

Czegoś, co sprawiło, że Dorotka poczuła nagły niepokój, choć nie potrafiła go od razu nazwać.

Dorotka zatrzymała się natychmiast.

Dorotka zatrzymała się przy jego końcu i bardzo powoli wychyliła się, żeby zobaczyć co jest dalej.

Dorotka poczuła, jak coś ściska ją w środku tak mocno, że aż zabolało.

I wtedy Dorotka zobaczyła coś jeszcze.

Dorotka wstrzymała oddech.

I wtedy Dorotka zrozumiała coś, co sprawiło, że strach zmienił się w coś zupełnie innego.

Dorotka zacisnęła dłonie tak mocno, że aż poczuła ból.

Mężczyzna odwrócił się powoli, jakby wcale się nie spieszył, jakby wiedział, że i tak nie ma dokąd uciec, a kiedy jego twarz znalazła się w świetle, Dorotka poczuła, jak coś w niej nagle opada, bo ona go znała.

Dorotka zrobiła mały krok do tyłu, ale nie odwróciła wzroku, bo gdzieś w środku czuła, że jeśli to zrobi, to wszystko stanie się jeszcze gorsze.

Dorotka zacisnęła dłonie.

Dorotka poczuła, jak serce podskakuje jej aż do gardła.

Dorotka zawahała się przez ułamek sekundy.

Dorotka spojrzała na Korala.

I wtedy Dorotka zrozumiała wszystko.

Zostałeś zwolniony, dodała Dorotka patrząc mu prosto w oczy.

Dorotka cofnęła się odruchowo, czując jak strach zaczyna wygrywać z odwagą, ale jednocześnie coś w niej nie pozwalało jej uciec.

Dorotka poczuła jak oczy zaczynają ją piec.

I wtedy Dorotka wiedziała, że nie przekona go słowami.

Dorotka wstrzymała oddech.

Mężczyzna zaklął i ruszył w jej stronę, a gdzieś daleko, bardzo daleko, rozległ się dźwięk, który Dorotka znała doskonale.

Dorotka zatrzymała się tuż przed nim, powoli wyciągając rękę, jak robiła to zawsze, kiedy chciała go uspokoić, choć teraz jej dłoń lekko drżała.

Dorotka poczuła, jak coś w niej mięknie.

Pani Marta przytuliła Dorotkę tak mocno, że aż zabrakło jej na chwilę powietrza, a kiedy się odsunęła, w jej oczach widać było coś, czego Dorotka wcześniej u niej nie widziała.

Dorotka jeszcze długo stała przy koralu, głaszcząc go po szyi i czując pod palcami znajome ciepło, które teraz wydawało się jeszcze ważniejsze niż wcześniej, jakby dopiero teraz naprawdę zrozumiała, co mogła stracić.

Dorotka też się zmieniła.

Ale za każdym razem, kiedy dotykał jej dłoni, Dorotka wiedziała jedno.